کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
104ابن عبّاس در تفسیر آیه: إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ1 بدین منوال نقل میكند كه:
قال ابنُ عبّاسٍ: وَضَعَ رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ وَءَالِهِ وَسَلَّمَ یدَهُ عَلَى صَدْرِهِ فَقَالَ: أَنَا الْمُنْذِرُ! وَ أَوْمَأَ إلَى مِنْکبِ عَلِىٍّ وَ قَالَ: أَنْتَ الْهَادِى! یا عَلِىُّ! بِک یهْتَدِى الْمُهْتَدُونَ. ـ انتهى.
«ابن عبّاس میگوید: حضرت رسول الله دست خود را بر سینه خود گذارده و فرمودند: مَنَم مُنذر و ترساننده خلق از عذاب خداى! و سپس اشاره كردند به شانه أمیرالمؤمنین علىّ بن أبى‌طالب و فرمودند: تو هستى هادى و راهنما! اى على! به بركت وجود تو هدایت خواهند یافت هدایت یافتگان.»
و پس از آنكه این روایت را شرح كامل میدهد مى‌فرماید: «و بهذه الأخبار یظهرُ أنَّ حدیثَ: أَصْحَابِى کالنُّجُومِ بِأَیهِمُ اقْتَدَیتُمُ اهْتَدَیتُمْ، مِن مُفتَرَیاتهم کما اعتَرفَ بکونِه مَوضوعًا شارحُ الشّفا و ضَعَّف رُواتَه، و کذا ابنُ حَزْمٍ و الحافظُ زینُ الدّین العراقىُّ، و سَیأتى القَولُ فى ذلک إن شآء اللهُ تعالَى».2
«و بواسطه این أخبار روشن مى‌گردد كه حدیث: أَصْحَابِى کالنُّجُوم از افترائات عامّه است كه خود ساخته و به پیغمبر افترا بستند، همچنانكه به ساختگى بودن آن شارح شفا اعتراف نموده و راویان آنرا ضعیف شمرده است، و همچنین ابن حزم و حافظ زین الدّین عراقى نیز اعتراف به این مطلب نموده‌اند.»
روايت مجعول: «أصحابى كالنّجوم» منافات صريح با قرآن كريم دارد
و ثانیاً: حدیث اقتداى به صحابه و پیروى از آنان منافات صریح با آیات
- ذيل آيه ٧، از سوره ١٣: الرّعد؛[« (اى رسول ما) تو ترساننده هستى (مردم را از شرک‌و کفر و عواقب وخيم گناه، وظيفه تو همين است و بس) و از براى هر قوم و طائفه‌اى هدايت کننده‌اى خواهد بود.»]
- «بحار الأنوار» طبع کمپانى، ج ٩، ص ٧٧؛ و از طبع حروفى، ج ٣٥، ص ٤٠٦ و ٤٠٧