رساله مودت

قرآن كریم دارد. قرآن مجید جواز متابعت را منحصر به أنبیاء و أئمّه معصومین و اولیاى مقرّبین كه از هر گونه هواى نفس خالى و عارى هستند میداند، و به هیچ وجه من الوجوه پیروى از أفرادى را كه از هواى نفس خارج نشده‌اند و دلشان به نور خدا منوّر نگشته است جائز نمى‌شمرد، خصوصاً درباره ولایت شرعیه و زعامت دینیه و ریاست عامّه و خلافت رسول الله. اینك ما از آیات قرآن براى نمونه و مثال چند شاهد مى‌آوریم:

 اوّل: ضمن سفارشهائى كه پروردگار به انسان میكند، او را امر میكند كه فقط از راه و روش كسانى كه بسوى خدا إنابه نموده و دلهاى خود را به خدا سپرده‌اند پیروى كن؛ وَ اتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنابَ إِلَيَّ.¹

در قرآن مقام زعامت و پيشوائى ملازم با اهتداء پيشوا به امر خداست

 دوّم: خداوند در هر جاى قرآن كه كلام از پیشوائى و زعامت به میان مى‌آورد، این مقام را ملازم با اهتداء پیشوا به أمر خدا میداند و هدایت او را به هدایت خدا لازم میداند. در سوره أنبیاء پس از آنكه از حالات حضرت ابراهیم و لوط و اسحق و یعقوب بیان میكند سپس مى‌فرماید:

 وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ.²

 «ما آنها را پیشوایانى قرار دادیم كه مردم را به امر ما هدایت مى‌كردند و به آنها طریق كارهاى پسندیده و كیفیت إقامه نماز و بذل زكوة را از نقطه نظر علم باطنى عنایت كردیم و آنها فقط پرستش ما را مى‌نمودند.»

 ملاحظه مى‌شود كه جنبه امامت و زعامت را ملازم با هدایت خود آنها به امر خدا دانسته است.