رساله مودت

آيات وارده در متابعت صرف از انبياء و ائمّه معصومين و اولياى مقرّبين عليهم السّلام

 و دیگر درباره بنى اسرائیل پس از آنكه حضرت موسى را با كتاب آسمانى بسوى آنها برانگیخت و او را چراغ راه هدایت آنها قرار داد مى‌فرماید: وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ.¹

 «و ما در بین بنى اسرائیل پیشوایانى قرار دادیم كه آنها در خطّ هدایت ما و امر ما مردم را هدایت مى‌نمودند؛ چون پیشوایانى شكیبا بوده و نسبت به آیات عظمت و توحید ما به مقام یقین رسیده بودند.»

 سوّم: خداوند بر سبیل استفهام تقریرى مى‌فرماید: آیا كسى كه هدایت بسوى حقّ كند سزاوارتر است به پیروى و تبعیت، یا كسى كه نمى‌تواند هدایت كند مگر آنكه اوّلًا خودش هدایت یابد؟ أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى‌ فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ.²

 در اینجا ملاحظه مى‌شود كه خداوند بین هدایت كنندگان به حق و بین أفرادى كه هدایت ذاتى و الهامى ندارند بلكه هدایت از غیر شده‌اند، تقابل قرار داده است. بنابراین معلوم مى‌شود دسته اوّل كه فقط سزاوار است آنها مردم را هدایت به حقّ كنند أفرادى هستند كه هدایت آنها ذاتى و إلهامى باشد، و دل آنها به نور خدا منوّر و با فرقان الهى با عقربه سنجش نیروى الهامى، بین حقّ و باطل را تمییز دهند.

 چهارم‌ آنكه: در سه جاى قرآن وارد است كه: وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ.³ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ.⁴ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي.⁵