رساله مودت

 یعنى: «كسى كه خدا او را هدایت كند فقط او راه یافته است.» و معلوم است كسى كه خود راه را نیافته است كجا مى‌تواند دستگیر مردم گمراه گردد؟!

كسى كه چشم دل او باز نشده نمى‌تواند راهبر خلق بسوى خدا گردد

 كسى كه هنوز چشم دل او باز نشده وجلوه خدا را در تمام موجودات به نظر وحدانیت ندیده و در قفس أوهام و خودپرستى زندانى است، آیا او مى‌تواند راهبر خلق خدا بسوى خدا گردد؟! آیا میتواند با نظر بصیرت و نقّاد و كشش روحى خود خلق گُم و نابینا را بینا نموده، در شاهراه سعادت و توحید رهبرى كند؟!

 قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى‌ وَ الْبَصِيرُ أَ فَلا تَتَفَكَّرُونَ.¹

 «اى پیغمبر! بگو آیا دو شخص نابینا و بینا مساوى هستند؟ چرا فكر نمى‌كنید؟»

پيروى نمودن از كسى كه قلبش از ذكر خدا غافل است ممنوع مى‌باشد

 پنجم‌ آنكه: خداوند به پیغمبرش خطاب فرموده میگوید: وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً.² «اى پیغمبر! پیروى مكن از كسى كه ما قلب او را از ذكر خود بازداشته‌ایم و او به دنبال هواى نفس خود در حركت بوده و دست او از حقائق و معنویات خالى است.»

 و معلوم است كه گرچه خطاب به پیغمبر است ولیكن ملاكِ خطاب، عامّ است، و بر هر مسلمانى لازم است كه از پیروى كردن كسانى كه قلب آنها از ذكر خدا غافل و از هواى نفس پیروى مى‌كنند اجتناب ورزد، خواه از صحابه رسول خدا باشند یا از غیر صحابه.

 اگر بعضى از صحابه رسول خدا از هواى نفس پیروى كنند باز هم مى‌توان‌