رساله مودت

مناجات و تلاوت قرآنِ اصحاب رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم

 سوّم: از طبرى نقل شده است كه: رُوِىَ أَنَّهُ لَمَّا نُسِخَ فَرْضُ قِیامِ اللَیلِ طَافَ النَّبِىُّ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ وَءَالِهِ بِبُیوتِ أَصْحَابِهِ لِینْظُرَ مَا یصْنَعُونَ حِرْصًا عَلَى کثْرَةِ طَاعَاتِهِمْ فَوَجَدَهَا کبُیوتِ الزَّنَابِیرِ لِمَا سَمِعَ مِنْ دَنْدَنَتِهِمْ‌¹ بِذِکرِ اللَهِ وَ التِّلَاوَةِ.²

 «روایت شده است كه: چون تكلیف وجوب نماز شب و قیام لیل از اصحاب پیغمبر برداشته شد، حضرت از شدّت علاقه و محبّتى كه به عبادت آنها داشتند، شبانه بر اصحاب خود گردش نمودند كه ببینند آنها چه مى‌كنند، دیدند همه آنها بیدار و در خانه‌هاى آنان صداى مناجات و تلاوت قرآن و ذكر خدا مانند صداى خانه‌هاى زنبور طنین انداز بود.»

كلام أميرالمؤمنين عليه السّلام و گريه آن حضرت در فراق اصحاب خاصّ خود

 چهارم‌: در «نهج البلاغة» در ضمن خطبه‌اى أمیرالمؤمنین علیه السّلام میفرماید: أَینَ إخْوَانِىَ الَّذِینَ رَکبُوا الطَّرِیقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ!؟ أَینَ عَمَّارٌ!؟ وَ أینَ ابْنُ التَّیهَانِ!؟ وَ أَینَ ذُوالشَّهَادَتَینِ!؟ وَ أَینَ نُظَرَآؤُهُمْ مِنْ إخْوَانِهِمُ الَّذِینَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِیةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إلَى الْفَجَرَةِ!؟³

 «كجا هستند برادران من! آنانكه در شاهراه دین بر مراكب حقّ بر نشستند و بر راه حقّ عبور نمودند!؟ كجاست عمّار بن یاسر!؟ و كجاست ابن التیهان!؟ و كجاست ذوالشّهادتین!؟ و كجا هستند امثال آنها از برادرانشان، آنانكه در نوشیدن شربت مرگ با یكدیگر هم پیمان شدند و سرهاى ایشان با بَرید بسوى فجره لِئام فرستاده شد!؟»

 حضرت در اینجا از عمّار یاسر و از ابن تَیهان، (مالك بن التّیهان كه كنیه او