رساله مودت

و خدا روزى دهنده حقیقى است.»

 سپس حضرت رو به آن افراد قلیل باقى مانده نمودند و فرمودند: لَوْتَتَابَعْتُمْ حَتَّى لَایبْقَى أَحَدٌ مِنْکمْ لَسَالَ بِکمُ الْوَادِى نَارًا.¹ «اگر شما نیز به دنبال آنها مى‌رفتید بطورى كه یك نفر در مسجد نمى‌ماند، آتش سوزنده از صحرا بسوى شما مى‌آمد و همه را در كام خود هلاك مى‌نمود.»

 از این قضیه فهمیده مى‌شود كه بعضى از اصحاب تا چه درجه به رسول خدا و به نماز بى‌اعتنا، و تا چه درجه به تجارت و لهو علاقمند بودند.

ترس شديد اصحاب از مبارزه با عمرو بن عبدود

 دوّم: تفاسیر نگاشته‌اند كه در وقتیكه در غزوه أحزاب، عمرو بن عبدود اسب خود را از خندق جهانید و نیزه خود را در مقابل لشكر رسول الله به زمین كوبید و مبارز خواست، جز أمیرالمؤمنین علیه السّلام هیچ كس آماده دفاع نشد و همگى خود را فرومایه و كوچك دیدند.

 منظره جنگ بسیار دهشت زا بود، تمام قبایل و أحزابِ هم پیمان علیه رسول خدا قیام كرده بودند و اطراف مدینه در محاصره آنان بود، و بهترین و شجاع‌ترین سوار آنها كه یك تنه با هزار سوار مقابله و برابرى مى‌كرد از خندق عبور نمود و مبارز طلبید. در اینجا بود كه رنگ از صورت اصحاب پرید، چهره‌ها دگوگون شد، دلها طپید و از شدّت خوف نزدیك بود جانها به گلو برسد و به خدا گمان بد بردند و وعده نصرت را كه از حضرت شنیده بودند پوچ و بى‌اعتبار تلقّى كردند.

 وَ إِذْ زاغَتِ الْأَبْصارُ وَ بَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَناجِرَ وَ تَظُنُّونَ بِاللَّهِ الظُّنُونَا هُنالِكَ ابْتُلِيَ الْمُؤْمِنُونَ وَ زُلْزِلُوا زِلْزالًا شَدِيداً.²