کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
116به جهاد و دفاع و مبارزه با عمرو بن عبدود دعوت نمود، و هیچكس در این سه بار حاضر براى مقابله نشد جز وجود مقدّس مولى الموالى أمیرالمؤمنین علیه السّلام كه در هر سه بار برخاست و آمادگى خود را بیان كرد، تا بالأخره از حضرت رسول الله رخصت طلبید و دشمن را كشت و فتح بدست آن حضرت شد. در این قضیه تفاسیر و روایات شیعه و سنّى متّفق است و همگى اعتراف نموده‌اند.
جريان توقّف حضرت رسول أكرم صلّى الله عليه وآله و سلّم در حديبيّه
سوّم: تفاسیر1 نگاشته‌اند كه حضرت رسول الله به اصحاب خود وعده فتح مكّه را داده بودند. در سنه ششم از هجرت در ماه ذى القعده با جماعتى از اصحاب به قصد طواف خانه خدا از مدینه به سمت مكّه رهسپار شدند و با خود شُترانى براى قربانى همراه داشته و آنها را إشعار نموده و خود و اصحاب خود به حالت إحرام در آمده طىّ طریق كردند تا به زمین حدیبیه نزدیك مكّه رسیدند.
كفّار قریش چون از قصد حضرت اطّلاع پیدا كردند، از ورود آن حضرت و مسلمانان جدّاً ممانعت نمودند تا آنكه نزدیك بود جنگ در گیرد. بالأخره بعد از مراودات بسیار و ملاقاتهائى كه رؤساى آنان با پیغمبر نمودند و فهمیدند كه حضرت قصد جنگ ندارد و آن حضرت و مسلمین با حالت إحرام شترانى براى قربانى همراه داشته و قصد زیارت و طواف خانه خدا را دارند، صلحنامه‌اى در زمین حدیبیه كه در نزدیكى مكّه است بین آنها و بین رسول خدا نوشته شد.2
صلح حديبيّه و برخى از بندهاى آن
و از جمله بندهاى آن، این بود كه تا ده سال بین طرفین جنگ واقع نشود، و دیگر آنكه هر كس از اصحاب خواستند در مكّه براى حجّ و عمره بروند در أمان باشند و هر كس از كفّار قریش در مدینه آید در أمان باشد، و یكى از شرائط آن این بود كه پیغمبر در آن سال وارد مكّه نگردند بلكه در سال آینده براى حجّ بروند.
- در «مجمع البيان» ج ٥، ص ١١٦ تا ص ١١٩، قضيّه صلح حُدَيبيّه مفصّلًا از ابن عبّاس‌روايت شده است.
- «سيره ابن هشام» طبع مکتبه محمد على صبيح و اولاده، ج ٣، ص ٧٨٢