رساله مودت

ساختند تا هنگامى كه در ظلمت شب از كوره راه عقبه حركت مى‌كنیم، مرا از عقبه به درون درّه پرتاب كنند. عمّار و حذیفه گفتند: یا رسول الله! زمانى كه سائر اصحاب از درون وادى برسند آیا امر نمى‌كنى تا این منافقین را گردن بزنند؟ حضرت فرمود: كراهت دارم از اینكه این سخن زبان زد مردم و گفتگوى مجالس و محافل گردد و بگویند كه اینك محمّد دست خونریزى خود را در اصحاب خود گشوده است.

 سپس حضرت آن صحابه منافق را براى حذیفه معرّفى كردند. و در كتاب أبان بن عثمان وارد شده است كه آنها دوازده نفر بودند كه هفت تن آنها از قریش بودند.¹

علّت نكشتن منافقينى كه در توطئه قتل پيامبر دست داشتند

 در همین زمینه از «كافى» روایتى نقل شده است از زُراره از حضرت صادق یا حضرت باقر علیهما السّلام كه فرمودند:

 قَالَ رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ وَءَالِهِ وَ سَلَّمَ: لَوْلَا أَنِّى أَکرَهُ أنْ یقَالَ إنَّ مُحَمَّدًا (صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ) وَ ءَالِهِ اسْتَعَانَ بِقَوْمٍ حَتَّى إذَا ظَفِرَ بِعَدُوِّهِ قَتَلَهُمْ، لَضَرَبْتُ أَعْنَاقَ قَوْمٍ کثِیرٍ.²

 «حضرت رسول الله فرمودند: اگر من خوف و كراهت از آن نداشتم كه درباره من بگویند كه محمّد از گروهى مدد جست و چون بر دشمنش ظفر یافت آنها را كشت، هر آینه من گردنهاى جماعت بسیارى را میزدم.»

جريان فرار اصحاب در جنگ حنين 

 پنجم: فرار كردن اصحاب در جنگ حُنین است. توضیح آنكه: در حنین چون جنگ سختى بین مسلمین و قبیله هَوازِن در گرفت، همگى پا به فرار