رساله مودت

گذاشته رسول خدا را تنها گذاردند، و جز ده نفر هیچ كس رسول الله را یارى نمى‌كرد. ابتدا قبیله بنو سلیم كه از انصار بودند فرار كردند و سپس بقیه اصحاب پا به فرار گذاردند؛ فقط أمیرالمؤمنین و آن عدّه معدود مشغول قتال بودند. فرارى ها از جلو پیغمبر عبور میكردند و در حال فرار روى خود را نیز بسوى رسول خدا نمى‌نمودند.

 عبّاس عموى پیغمبر لجام أستر آن حضرت را در دست گرفته و در طرف راست أستر محافظت میكرد. و أبوسفیان بن حارث بن عبدالمطّلب از طرف چپ آن حضرت محافظت مى‌نمود. حضرت رسول الله فریاد میزدند: اى جماعت انصار! من رسول الله هستم، بسوى من بیائید. هیچكس روى خود را بدان حضرت نمى‌نمود.

 نسیبه دختر كعب مازنیه مشت‌هاى خود را از خاك پر میكرد و بر صورت فراریان مى‌پاشید و مى‌گفت: كجا فرار مى‌كنید؟ خاك بر سر و روى شما باد! از خدا و رسول خدا فرار مى‌كنید؟ عُمَر از جلو نسیبه مى‌گذشت، نسیبه گفت: اى عمر! این چه كارى است كه مى‌كنید؟ فرار كردن در این حال چه معنى دارد؟ عمر گفت: فرار كردن امر خداست.

اقدامات و دعاى رسول أكرم صلى الله عليه و آله و سلم براى پيروزى مسلمانان در جنگ حنين

 چون حضرت رسول الله تا بدین حدّ فرار اصحاب را مشاهده نمودند، استر خود را به سمت علىّ بن أبى‌طالب دواندند، دیدند با شمشیر كشیده مشغول مدافعه و در جنگ است. حضرت به عبّاس فرمودند:

 اصْعَدْ هذَا الظَّرِبَ‌¹ وَ نَادِ: یا أَصْحَابَ سُورَةِ الْبَقَرةِ! وَ یا أَصْحَابَ الشَّجَرَةِ! إلَى أَینَ تَفِرُّونَ!؟ هذَا رَسُولُ اللَهِ! ثُمَّ رَفَعَ رَسُولُ اللَهِ یدَهُ فَقَالَ: اللَهُمَّ لَک الْحَمْدُ وَ إلَیک الْمُشْتَکى وَ أنْتَ الْمُسْتَعَانُ. فَنَزَلَ عَلَیهِ جَبْرَئِیلُ‌

فَقَالَ: یا رَسُولَ اللَهِ! دَعَوْتَ بِمَا دَعَا بِهِ مُوسَى حَیثَ فَلَقَ لَهُ الْبَحْرَ وَ نَجَّاهُ مِنْ فِرْعَوْنَ.