رساله مودت

 ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَهِ لِأَبِى سُفْیانَ بْنِ الْحارِثِ: نَاوِلْنِى کفًّا مِنْ حَصًى.

 نَاوَلَهُ فَرَمَاهُ فِى وُجوهِ الْمُشْرِکینَ ثُمَّ قَالَ: شَاهَتِ الْوُجُوهُ! ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ إلَى السَّمَآءِ وَ قَالَ: اللَهُمَّ إنْ تَهْلِک هذِهِ الْعِصَابَةُ لَمْ تُعْبَدْ وَ إنْ شِئْتَ أَنْ لَاتُعْبَدَ لَاتُعْبَدْ.

 فَلَمَّا سَمِعَتِ الْأَنْصَارُ نِدَآءَ الْعَبَّاسِ عَطَفُوا وَ کسَرُوا جُفُونَ سُیوفِهِمْ وَ هُمْ یقُولُونَ: لَبَّیک! وَ مَرُّوا بِرَسُولِ اللَهِ وَ اسْتَحْیوْا أنْ یرْجِعُوا إلَیهِ وَ لَحِقُوا بِالرَّایةِ.

 «از این كوه بالا برو و فریاد بر آر: اى اصحاب سوره بقره! و اى اصحاب شجره! كجا فرار مى‌كنید؟ این رسول خداست!

 سپس رسول الله دست خود را به دعا برداشتند و گفتند: بار پروردگارا! حمد و ستایش مختصّ ذات مقدّس توست و شكایت بسوى توست و تو فقط محلّ إعانت و كمك هستى. پس جبرئیل نازل شد و گفت: اى رسول خدا! دعا نمودى به آن دعائى كه حضرت موسى نمود در آن وقتى كه خدا دریا را براى او شكافت و او را از فرعون نجات داد.

 سپس حضرت به أبوسفیان بن حارث كه عموزاده آن حضرت بود فرمودند: مشتى از این ریگها به من بده. او داد پس حضرت ریگها را به صورت مشركین پاشید و گفت: زشت باد این صورتها! آنگاه حضرت سر خود را به آسمان بلند نموده گفتند: بار پروردگارا! اگر این جماعت مسلمین هلاك گردند تو دیگر عبادت نخواهى شد و اگر خودت مى‌خواهى كه كسى تو را عبادت نكند عبادت نكند.

 چون أنصار صداى عبّاس را شنیدند برگشتند و دست از فرار كشیدند و