کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
126علّامه أمینى قُدِّس سرُّه میفرماید: خداى سبحانه و تعالى در كتاب مقدّس خود در آیات فراوانى، جماعتى از صحابه را به نفاق و برگشتن آنها به دوران جاهلیت معرّفى كرده است. و فراموش مكن آنچه را كه در صحاح و مسانید اهل تسنّن راجع به آنها وارد شده است.
روايات وارده در صحاح اهل تسنّن درباره ارتداد بعضى از صحابه
سپس مى‌فرماید: در «صحیح بخارى» آمده است كه: إِنَّ أُنَاسًا مِنْ أَصْحَابِهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ [وَءَالِه] وَسَلَّم یؤْخَذُ بِهِمْ ذَاتَ الشِّمَالِ فَیقُولُ: أَصْحَابِى، أَصْحَابِى! فَیقَالُ: إنَّهُمْ لَمْ یزَالُوا مُرْتَدِّینَ عَلَى أَعْقَابِهِمْ مُنْذُ فَارَقْتَهُمْ. «جماعتى از اصحابِ رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم را در روز قیامت به طرف جهنّم مى‌كشند و حضرت فریاد میزند: اصحاب من، اصحاب من! جواب میرسد كه: از وقتى كه تو از دنیا رفتى و از آنها جدا شدى آنها مرتدّ شدند و پیوسته به آراء و أفكار جاهلیت بر مى‌گشتند.»
و در صحیح دیگر آمده است: لَیرْفَعَنَّ رِجَالٌ مِنْکمْ ثُمَّ لَیخْتَلَجُنَّ دُونِى فَأَقُولُ: یا ربِّ! أَصْحَابِى! فَیقَالُ: إنَّک لَاتَدْرِى مَا أَحْدَثُوا بَعْدَک. «حضرت به اصحاب خود فرمودند: جماعتى از شما را بلند مى‌كنند و سپس در مقابل من مى‌ربایند و میبرند و من میگویم: اى پروردگار من! این اصحاب من چه شدند؟! خطاب میرسد: اى محمّد! تو نمى‌دانى آنها بعد از رحلت تو چه كارهائى بجاى آوردند!»
و در صحیح دیگر آمده است: أقُولُ: أَصْحَابِى! فَیقُولُ: لَاتَدْرِى مَا أَحْدَثُوا بَعْدَک. «حضرت میفرماید: من میگویم اصحاب من چه شدند؟ خود خدا جواب میدهد: تو از بدعت‌هائى كه بعد از تو گذاشتند اطّلاع ندارى.»
و در صحیح دیگر آمده است: أَقُولُ: إنَّهُمْ مِنِّى. فَیقَالُ: إنَّک لَاتَدْرِى مَا أَحْدَثُوا بَعْدَک. فَأَقُولُ: سُحْقًا سُحْقًا لِمَنْ غَیرَ بَعْدِى. «حضرت میفرماید: