رساله مودت

شناختم مردى از فاصله میان من و آنها بر مى‌خیزد و به آنها میگوید: بیائید حاضر شوید. من میگویم: به كجا بیایند؟ آن مرد میگوید: قسم به خدا بسوى آتش! من میگویم: گناهشان چیست؟ میگوید: آنها به أعقاب جاهلى خود برگشتند. سپس حضرت فرمودند: همینطور دسته دسته به جهنّم مى‌برند، و من نمى‌بینم كسى نجات یابد مگر مثل‌ هَمَلِ النَّعَم‌.»

كلام علّامه امينى در خروج بعضى از صحابه از عدالت

 علّامه امینى این أخبار را نقل فرموده است و سپس فرموده است كه:

 قَسْطَلانى در «شرح صحیح بخارى» ج ٩، ص ٣٢٥، هَمَل‌¹ را به معناى شتران گمشده یا شتران بدون ساربان معنى نموده است؛ یعنى: نجات یافتگان از اصحاب من كَم‌اند مانند كم بودن شتران گم شده و بى ساربان.

 و بعد از این مطالب میفرماید: مشاجرات و مباحثاتى كه بین صحابه واقع شد كه منجرّ به مخالفت و شتم و تباغُض و قتال گشت كه طبعاً یك دسته آنان را از عدالت خارج نمود، و همچنین جماعت بسیارى كه خود مرتكب جنایات شدند، شاهد مدّعاى ماست.²

 و علّامه طباطبائى مدّ ظله العالى در تفسیر خود میفرماید: و فى الصّحیحَین عَن أبى هُرَیرةَ أنّ رَسولَ اللهِ صَلّى اللهُ علَیه وءَالِه وسَلّم قال: یرِدُ عَلَىَّ یوْمَ القِیمَةِ رَهْطٌ مِنْ أَصْحَابِى (أو قالَ: مِنْ أُمَّتِى) یحَلُونَ عَنِ الْحَوضِ. فَأَقُولُ: یا رَبِّ! أَصْحَابِى! فَیقُولُ: لَاعِلْمَ لَک بِمَا أَحْدَثُوا بَعْدَک؛ ارْتَدُّوا عَلَى أَعْقَابِهِمُ الْقَهْقَرَى فَیحَلُونَ‌.³

 «در صحیح بخارى و مسلم، أبوهریره از رسول خدا صلّى الله علیه‌