رساله مودت

آنچه بین صحابه واقع شد از جنگها و مشاجرات، بطوریكه در تواریخ ثبت و در زبانهاى مردمان مورد وثوق ضبط است، دلالت دارد بر آنكه بعض از آنها از راه حق و مستقیم عدول نموده و به پایه فسق و ظلم رسیده‌اند، و سبب این انحراف همان حِقد و عناد و حسد و دشمنى و طلب حكومت و ریاست ومیل به لذّات و شهوات بود.»

 سپس میگوید: إذ لَیس کلُّ صَحابىٍّ مَعصومًا و لا کلُّ مَن لَقِىَ النَّبىَّ بالخَیر مَوْسومًا. «به علّت آنكه هر صحابى‌اى معصوم نیست، و هر كس به مجرّد آنكه پیغمبر را ملاقات كرده موسوم به خیر و خوبى نخواهد بود.»

 آنگاه میگوید: ولیكن چون علماء به اصحاب رسول خدا خوش گمان بودند، براى خطایا و گناهان آنها محمل‌هائى بیان كردندو كارهاى آنان را به تأویل‌هائى سر و صورت دادند. و بنا بر آن گذاشتند كه براى حفظ عقائد مسلمانان از ضلالت و تاریكى، صحابه را از ضلال و گمراهى و فسق، محفوظ و مصون معرّفى كنند، تا آنكه مسلمانان در حق بزرگان از اصحاب خصوصاً مهاجرین از آنها و أنصار كه بشارت ثواب قیامت به آنها داده شده است گمان بد نبرند و عقیده آنها متزلزل نگردد.

 و امّا آن ستم‌هائى كه به دست صحابه بر اهل بیت رسول خدا رسیده، آنقدر روشن است كه جائى براى تأویل و إخفاء آن نمى‌ماند، و به اندازه‌اى شنیع است كه جاى اشتباه براى كسى نیست. و نزدیك است كه سنگ بى زبان بر آن شهادت دهد و تمام موجوداتى كه در آسمان و زمین‌اند بر آن گریه كنند و كوهها منهدم و خراب گردند و سنگها شكافته و پاره پاره گردند؛ و بدى أعمال آنان و زشتى‌هاى كردار ایشان به مرور شُهور و دهور باقى بماند.

تفتازانى صحابه‌اى كه بر اهل بيت پيامبر ستم نموده‌اند را لعنت مى‌نمايد

 پس لعنت خدا باد بر آن افرادى كه خود مباشرت بدین قبائح نمودند یا راضى شدند یا سعى كردند. و عذاب آخرت براى آنها شدیدتر و با دوام‌تر