رساله مودت

حركت دهد تشبیه نفرموده‌اند تا در اینجا مسافرین كشتى در آن شب تاریك نیازى به ستارگان آسمانى داشته و با دیدن آنها و جهت‌یابى، مسیر خود را دریافته رو به مقصود حركت كنند؛ بلكه حضرت رسول أكرم اهل بیت عصمت را به كشتى نوح تشبیه مى‌كنند. و كشتى نوح خاصیتش این بوده كه فقط اگر كسى خود را در آن سوار مى‌نمود نجات مى‌یافت، و اگر كسى تخلّف مى‌ورزید دچار غرقاب و هلاكت مى‌شد، و لذا فرموده است: مَنْ رَکبَهَا نَجَى وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا غَرِقَ‌.

اهل بيت، بشريّت را از طوفان هلاكت نجات داده به مقصود ميرسانند 

 و سرّ این معنى با ملاحظه داستان نوح و مخالفت امّت با آن حضرت و عذاب عمومى إلهى مبنى بر غرق شدن و هلاكت جمیع امّت و تنها نجات كسانى كه خود را در آن كشتى وارد كنند، ظاهر مى‌شود.

 كشتى نوح تنها سفینه نجاتى بود كه در مقابل آن كشتى دیگرى وجود نداشت. كشتى نوح تنها محلّ امنى بود كه جز سواران آن همه دستخوش هلاك شدند. كشتى نوح بر روى سیلاب جهانگیر و طوفان عالمگیر حركت میكرد، در حالیكه قلل كوهها را نیز آب فرا گرفته بود.

 منظور از كشتى نوح حركت از نقطه‌اى به نقطه دیگر و از محلّ خطر به محلّ امن و امان نبود، چون تمام عالم را آب فرا گرفته بود. و لذا مسیر خاص و معینى نداشت تا سواران آن احتیاج به ستارگان و جهت‌یابى داشته باشند؛ بلكه خاصیت آن فقط نجات از طوفان و به ساحل خشكى رسیدن بعد از خاتمه طوفان بود.

 بنابراین كشتى نوح فقط نتیجه‌اش حفظ سواران از غرقاب و هلاكت بود.

تشبيه أهل‌بيت به كشتى نوح كه براى نجات از هلاك بود و احتياجى به ستارگان نداشت

 و براى این نتیجه تفاوتى نداشت كه شب باشد یا روز، ستاره‌اى در آسمان باشد یا نباشد. كشتى نوح حركت عرضى در روى زمین نداشت، بلكه چون حضرت نوح و پیروان آن حضرت سوار شدند و طوفان شروع شد، به روى آب‌