رساله مودت

نظر عامّه در مورد عدالت صحابه

 شاید روى حسّ خوش بینى كه اكثر عامّه به صحابه رسول خدا دارند آنها را عادل معرّفى مى‌كنند، یا براى توجیه و تأویل جنایات بعضى از آنها مجبور شده‌اند همگى را عادل معرّفى كنند.

 لكن بعضى از آنها تصریح كرده‌اند كه: صحابه مانند غیر صحابه‌اند و هیچ خصوصیتى در آنها نیست؛ در آنها بد و خوب، متّقى و زشت كردار، مؤمن و منافق، اهل خدا و اهل هواى نفس، وجود داشته است.

 و بعضى از عامّه گفته‌اند كه: آنها مانند غیر آنها هستند تا زمان ظهور فتنه و انقلاب بین أمیرالمؤمنین علیه السّلام و معاویه، ولكن بعد از ورود بعضى از آنها به لشكر معاویه و ملحق شدن آنها به معاویه، دیگر شهادت آنها در محكمه اسلام بطور مطلق قبول نیست.

 و معتزله گفته‌اند كه: همه صحابه از مردمان عادل و خوبند مگر آنان كه دانسته شود با أمیرالمؤمنین علیه السّلام جنگ نموده‌اند.

 و امّا شیعه امامیه صحابه را مانند سائر أفراد مردم میداند بدون تفاوت، كه در میان آنها عادل و فاسق و منافق و گمراه بوده است.¹

 و بسیارى از آنان بعد از رحلت رسول اكرم، مرتدّ شده و به أعقاب جاهلى بازگشت نموده‌اند.

 و امّا معصوم بودن از خطا و گناه به مقتضاى آیه تطهیر اختصاص به ذوات مقدّسه حضرت رسول الله و أمیرالمؤمنین و فاطمة الزّهراء و حسنین علیهم السّلام دارد، و طبق نصوص كثیره از شیعه و سنّى و به تنقیح مناط و روایاتى كه وارد شده است، شامل تمام أئمّه اثنى‌عشر میگردد لا غیر.²