کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
135سرّ جعل روايت: «أصحابى كالنّجوم»
بارى، چون صحابه مردم را از اهل بیت منصرف نمودند و به خود دعوت كردند و به أریكه خلافت رسول الله طمع نمودند و با وجود نصوص غدیر و أدلّه و شواهد بى شمار حاضر نشدند از حضرت مولى الموحّدین علىّ بن أبى‌طالب علیه السّلام پیروى كنند و آن حضرت را مانند جَمَل‌مخشوش به مسجد بردند و خانه حضرت صدّیقه دختر رسول خدا را آتش زدند و در مقابل احتجاجات أمیرالمؤمنین و أدلّه آن حضرت و نور چشم مصطفى و پاره جگر رسول خدا فاطمه زهرا جواب نداشتند، ناچار با وضع حدیث: أَصْحَابِى کالنُّجُوم خواستند به مردم بفهمانند كه اینها ستارگان آسمانند و جنایات آنها نور ستارگان است! به اینها تأسّى كنید و از روش آنها پیروى كنید و در كار آنها سؤال و چون و چرا ننمائید و صحابه را خالى از خطا و مصون از گناه بدانید!
و لذا امّت نیز از این حدیث، خوب تبعیت كردند و به دنبال روش صحابه منحرف، از هیچ تعدّى و تجاوزى كوتاهى نكردند؛ سبط رسول خدا را با برادران و فرزندان و عشیره و اصحابش كشتند و خیمه او را آتش زدند و خاندان او یعنى خاندان رسول خدا را به اسارت بردند، و هزاران هزار جنایت به علویین و بنى فاطمه از بنى الحسین و بنى الحسن انجام دادند، تا حدّى كه آنها بر سر كوهها فرار مى‌كردند و ایمنى از جان خود نداشتند، و آنها را دسته دسته در زندانهاى نمناك و تاریك مى‌كشتند و اجساد آنان را زنده زنده در لابلاى دیوار عمارات جاى میدادند.
اینها همه تبعیت و پیروى از حدیث: أَصْحَابِى کالنُّجُوم بود كه امّت خوب معنى این حدیث را فهمیدند و به سیره اصحاب رسول خدا: عمر و أبابكر و مُغیرة بن شُعبه و أبو عُبَیده جرّاح و عثمان بن عفّان و معاویة بن أبى‌سفیان و عمرو بن العاص و غیرهم رفتار كردند، و حقّ آقائى و مولویت آنان را به تمام