کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
138و به لفظ دیگر: فَاطِمَةُ مُضْغَةٌ مِنِّى یقْبِضُنِى مَا یقْبِضُهَا وَ یبْسُطُنِى مَا یبْسُطُها.
و به لفظ دیگر: فَاطِمَةُ مُضْغَةٌ مِنِّى یسُرُّنِى مَا یسُرُّهَا.
«فاطمه پاره گوشت من است؛ كسى كه او را آزار رساند مرا آزار رسانیده، كسى كه او را اندوهناك كند مرا اندوهناك نموده، كسى كه او را مسرور و شاد كند مرا مسرور و شاد نموده است.»1
اینها أحادیثى است كه أئمّه حدیث اهل تسنّن در صحاح ستّه، و عدّه بسیارى دیگر از بزرگان رجال حدیث در كتب معتبره خود با اسناد صحیح روایت نموده، و علامّه أمینى قدّس سرّه از پنجاه و نه نفر از بزرگان علماى آنها كه در كتب خود آورده‌اند این أحادیث را روایت میكند.2
رواياتى از «الفصول المهمّة» درباره محبّت شديد پيامبر صلّى الله عليه و آله به حضرت زهرا عليها السّلام (ت)
- در «ينابيع المودّة» طبع اسلامبول، ص ١٧٩ از ديلمى روايت مى‌کند که پيغمبر فرمود: إنّ الله لَيَغْضَبُ لِغَضَبِ فاطِمةَ و يَرضَى لِرِضاها.
- «الغدير» ج ٧، ص ٢٣١ تا ص ٢٣٣
[و همچنين آية الله سيّد شرف الدّين عاملى در کتاب «الکلمة الغرّآء» ص ٢٤٣ تا ص ٢٤٥ روايت مى‌کند که:
(٩)” - ما أخرجَه البُخارىُّ و مُسلمٌ فى صحيحِهما (کما فى ترجَمَةِ الزَّهْرآء من «الإصابة» وَ غيرِها) عن المُسَوِّر قالَ: سَمعتُ رسولَ الله (صلَّى اللهُ علَيه و ءَاله و سلَّم) يَقولُ عَلَى المنبر: فاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنّى، يُؤْذينى ما ءاذاها وَ يَريبُنى ما رابَها.”
و نقل النَّبْهانىُّ فى أحوال الزَّهرآء من «الشَّرف المُؤَبَّد» عن البُخارىِّ بسنده إلى رسولِ الله (صلَّى اللهُ عليه و ءَالِه و سلَّم) قالَ: فاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنّى، يُغْضِبُنى ما يُغْضِبُها. قالَ: وَ فى روايةٍ: فَمَن أغْضَبَها أغْضَبَنى. قالَ: و فى «الجامع الصَّغير»: فاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنّى يَقْبِضُنى ما يَقْبِضُها وَ يَبْسُطُنى ما يَبْسُطُها.
و قالَتْ- بأبى هىَ و امّى- لِأبى‌بکرٍ و عُمرَ (کما صرَّح به الإمامُ ابنُ قُتَيبَةَ فى أوآئلِ کتاب «الإمامة و السّياسة»):” نَشَدْتُکما اللهَ أَ لَمْ تَسْمَعا رَسولَ اللهِ (صلَّى اللهُ عليه و ءَالهِ و سلَّم) [ادامه در صفحه بعد]