رساله مودت

 «أبوبكر از دادن إرث رسول الله به فاطمه امتناع ورزید. فاطمه بسیار غضبناك شد و از او دورى نمود و با او دیگر تكلّم نكرد تا از دنیا رفت. و فاطمه بعد از رسول خدا شش ماه زندگى نمود. چون وفات كرد شوهر او على او را در شب دفن نمود و أبوبكر را خبردار نكرد و خود بر او نماز گزارد.»

تحريف ترمذى در تاريخ براى اعتذار از جانب خلفاء نسبت به رفتارشان با فاطمه زهرا سلام الله عليها

 عجیب است كه ترمذى در «سنن» به نقل از علىّ بن عیسى، تكلّم نكردن فاطمه را بطور ماهرانه‌اى تصحیف و تأویل نموده و خواسته است به جنایت أبوبكر سر و صورتى بدهد. او میگوید: أبوبكر و عمر به حضرت فاطمه عرض كردند: دختر رسول خدا! ما كه به تو فدك را ندادیم، به جهت آن بود كه از رسول خدا شنیده بودیم كه ما ارث نمى‌گذاریم، لذا فاطمه دیگر با آنها تكلّم نكرد؛ یعنى كلام آنها را تصدیق نمود و در موضوع فدك و طلب میراث دیگر تكلّم ننمود.¹

 این تأویل و تصحیف ترمذى بسیار بیجا و غلط است، و در مقابل روایات صحیحه‌اى كه در «بخارى» و غیره نقل شده كه فاطمه غضبناك شد و دیگر با او ملاقات ننمود و تكلّم نكرد و وصیت نمود كه او را شب دفن كنند و أبوبكر را براى نماز خبر نكنند تا از دنیا رفت، این تأویل و توجیه كجا میتواند روى جنایات فرزند أبو قُحافه را بپوشاند؟!

وصيّت حضرت فاطمه عليها السّلام به عدم حضور عائشه و پدرش براى نماز بر حضرت

 بارى حضرت فاطمه وصیت نموده بود كه نه تنها أبوبكر بلكه دخترش عائشه نیز بر او نماز نگزارد. در «اسد الغابة» در شرح حال حضرت فاطمه بعد از وصیت آن حضرت راجع به كیفیت ساختن نعش و وصیت به أسماء، بنت عُمَیس گوید: فلمّا تُوُفِّیتْ جآءت عآئشةُ فمَنَعَتْها أسْمآءُ، فَشکتْها عآئشةُ إلى‌