کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
150إلَى الْجَنَّةِ. ألَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ ءَالِ مُحَمَّدٍ جَعَلَ اللَهُ قَبْرَهُ مَزَارَ مَلَئِکةِ الرَّحْمَةِ. ألَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ ءَالِ مُحَمَّدٍ مَاتَ عَلَى السُّنَّةِ وَ الْجَمَاعَةِ.
ألَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى بُغْضِ ءَالِ مُحَمَّدٍ جَآءَ یوْمَ الْقِیمَةِ مَکتُوبٌ بَینَ عَینَیهِ: ءَائِسٌ مِنْ رَحْمَةِ اللَهِ. ألَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى بُغْضِ ءَالِ مُحَمَّدٍ مَاتَ کافِرًا. ألَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى بُغْضِ ءَالِ مُحَمَّدٍ لَمْ یشُمَّ رَآئِحَةَ الْجَنَّةِ.1
كلام سيّد شرف الدّين در منزلت اهل بيت عليهم السلام و نقل أشعار فرزدق دراين باره (ت)
- تفسير «کشّاف» ج ٤، ص ٢٢٠؛ و نيز در «روح البيان» ج ٨، ص ٣١٢ آورده است؛ و نيز در «تفسير منسوب به محيى الدّين عربى» ص ٤٣٣ اين حديث را از رسول خدا آورده است. و نيز أبوالفتوح رازى در تفسير خود، ج ١٠ (از طبع دوازده جلدى) ص ٥٧ ذکر کرده است.
و آية الله سيّد عبدالحسين شرف الدّين عاملى در «الفصول المهمّة» طبع پنجم، ص ٤٢ و ٤٣، با تخريج ثعلبى در تفسير کبير خود با إسنادش به جرير بن عبدالله بجلىّ روايت کرده است، و سپس گفته است: زمخشرى اين حديث را در تفسيرش در ضمن آيه: المودّة فى القربى از سوره شورى بطور إرسال مسلّم آورده است. و مؤلّفين در مناقب و فضائل گاهى مرسلًا و گاهى مسنداً روايت کرده‌اند.
و پس از آن گويد:” و أنتَ تعلمُ أنّ هذه المَنزلةَ السّاميةَ إنّما ثَبتتْ لهم لأنّهم حُججُ اللهِ البالغةُ، و مَناهلُ شرآئعِه السّآئغةِ، و أُمنآؤُه بعدَ النّبىّ صلّى اللهُ عليه وءَاله على وَحيه، و سُفرآؤُه فى أمره و نهيه. فالمُحبُّ لهم بسبب ذلک مُحبٌّ لِلّه و المُبغضُ لهم مُبغضٌ لِلّه.”
و مِن هُنا قال فيهم الفَرَزدَق:
مِن مَعشَرٍ حبُّهم دينٌ و بغضُهُمُ ** كفرٌ و قربُهُمُ مَنجًى و مُعتصَمُ
إنْ عُدَّ أهلُ التُّقَى كانوا أئمّتَهم ** أو قيلَ مَن خيرُ أهل الأرضِ قيل: هُمُ
[«و تو ميدانى که اين مرتبه عظيم تنها به اين سبب براى آنها ثابت است که آنان حجّتهاى بالغه خداوند، و محلّ ورود براى استفاده از زلال معارف، و أمينان بر وحى او بعد از پيامبر صلّى الله عليه وآله، و سفيران او در امر و نهيش هستند. پس به خاطر اين منزلت هر که آنها را دوست بدارد خدا را دوست داشته و هر که آنها را دشمن بدارد با خدا دشمنى نموده است.
و از اينجاست که فرزدق در توصيفشان مى‌گويد: او (حضرت امام سجّاد عليه السّلام) از گروهى است که محبّت به آنها دين و بغض آنها کفر است، و نزديکى و تقرّب به آنان موجب نجات و مصونيّت از آفات و بلاهاى زمينى و آسمانى است. هرگاه از اهل تقوى و طهارت سخنى به ميان آيد آنان عَلمداران و پيشوايان آنها خواهند بود، و اگر گفته شود: بهترين افراد روى زمين چه کسانند؟ در جواب، آنان را معرّفى نموده و نشان ميدهند.»]
سيّد شرف الدّين در تعليقه در بيان معنى آل محمّد شرحى دارد و وصيّتى زيبا براى اولاد خود بيان کرده است. [ترجمه اين تعليقه در کتاب «امام شناسى» ج ١٣، ص ٤٤١، تعليقه ٣ آمده است.]
- تفسير «کشّاف» ج ٤، ص ٢٢٠؛ و نيز در «روح البيان» ج ٨، ص ٣١٢ آورده است؛ و نيز در «تفسير منسوب به محيى الدّين عربى» ص ٤٣٣ اين حديث را از رسول خدا آورده است. و نيز أبوالفتوح رازى در تفسير خود، ج ١٠ (از طبع دوازده جلدى) ص ٥٧ ذکر کرده است.