کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
152نخواهد رسید.»
امام فخر رازى: مقصود از «آل»، أميرالمؤمنين، فاطمه زهرا، حسن و حسين عليهم السلام هستند
این حدیث را نیز امام فخر رازى در تفسیر خود از زمخشرى نقل میكند و تأیید مى‌نماید و سپس میگوید: مراد از آل محمّد حضرت علىّ بن أبى‌طالب و فاطمة الزّهراء و حسن و حسین هستند، و این معنى جاى شكّ و تردید نیست و به أخبار متواتره ثابت شده است. و امّا غیر آنها از أقارب آن حضرت یا امّت كه دعوت آن حضرت را قبول نموده‌اند، آنها را آل نمى‌توان گفت. و چون در صدق آل به آنها خلاف واقع شده است، بنابراین بطور حتم و یقین مقصود از آل همان چهار نفر: أمیرالمؤمنین و فاطمه و حسنین خواهند بود.»1 و پس از بیان این مطلب شروع به استدلال در وجوب مودّت آل محمّد میكند.
و این حدیث را نیز قُندوزى در «ینابیع المودّة» در آخر باب سوّم، از أبواسحق ثعلبى در تفسیرش با إسناد متّصل خود از قیس بن أبى‌حازم از جریر بن عبدالله بجلىّ از حضرت رسول الله صلّى الله علیه وآله وسلّم روایت كرده است. و علاوه میگوید كه: حموى در «فرآئد السّمطین» آورده و همچنین در «فصل الخطاب» و «روح البیان» آمده است.2
أشعار شافعى در منقبت أهل بيت عليهم السّلام و مودّت به ايشان
و راجع به وجوب محبّت اهل بیت به نصّ قرآن كریم، امام شافعى محمّد ابن إدریس گفته است:
یا ءَالَ بَیتِ رَسولِ اللَهِ حُبُّکمُ *** فَرضٌ مِنَ اللهِ فى القُرءَان أنزَلَهُ کفاکمُ مِن عظیمِ القَدرِ أنّکمُ *** مَن لَم یصَلِّ عَلیکم لا صلوةَ لَهُ3 - «تفسير فخر رازى» ج ٢٧، ص ١٦٦
- «ينابيع المودّة» طبع نجف، ص ٢٩
- در تعليقه مقدّمه «ينابيع المودّة» ذکر نموده است که: اين أشعار از إمام شافعى است؛ و در «الصّواعق المُحرقة» ص ١٤٦، و «نور الأبصار» ص ١٠٥، و «إسعاف الرّاغبين» ص ١١٨ که در حاشيه «نور الأبصار» طبع شده است، و «شرح المواهب» زرقانى، ج ٧، ل ل ص ٧ و غير اين کتاب، اين أشعار را از شافعى نقل نموده‌اند.