کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
156حال حركتند، در آن وقت سحرى كه حاجیان مانند فرو ریختن موجهاى رودخانه‌اى پر آب بسوى منى حركت مى‌كنند، بگو و به آنان این خبر را بده كه: من از آن أفرادى هستم كه محبّت و ولاى آل محمّد رانمى‌شكنم.
اگر بنا بشود رافضى بودن در محبّت آل محمّد باشد؛ پس جنّ و انس گواهى دهند كه من از رافضیان هستم.»
و نیز از شیخ شمس الدّین ابن العربى نقل شده است كه به استناد به آیه مباركه: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ* سروده است:
رأیتُ وِلآئى ءَالَ طه وسیلةً *** على رَغمِ أهلِ البُعد یورِثُنى القُربَى فَما طلَبَ المبعُوثُ أجرًا على الهُدى *** بتَبلیغِهِ إلّاالمودّةَ فِى القُربَى1 میگوید: «من بر خلاف روش أفراد دور از حریم حقیقت، چنین یافتم كه وِلاء و محبّت آل محمّد واجب بوده و مرا به خداوند نزدیك میكند. پیغمبر كه او را خداوند به رسالت براى هدایت خلق برگزیده است، از مردم مزدى در إزاى تبلیغ خود نخواست مگر محبّت و مودّت به ذوى القربى را.»
و أمّا درباره تفسیر ذیل آیه مباركه: وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً، در تفسیر «كشّاف» و امام فخر وارد است كه: گرچه حسنه عامّ است و شامل هر كار خوبى میگردد، ولكن به قرینه آنكه در دنبال ذكر مودّت آل محمّدذكر شده است، شامل مودّت آنها بطور تأكید و تحقیق میگردد.2
- مقدّمه «ينابيع المودّة» طبع نجف، ص ٤، به نقل از «الصّواعق المحرقة» ص ١٦٨؛ [و نيز در کتاب «الغدير» ج ٢، ص ٣١٠ اين دو بيت را به نقل از «الصّواعق» از شيخ شمس الدّين بن العربى ذکر نموده است. ولى در کتاب «روح مجرّد» ص ٣٢٧ و ص ٤٤٥ آمده است که مرحوم قاضى نورالله تسترى در «مجالس المؤمنين» مجلس ششم، ج ٢، ص ٢٨١ اين دو بيت را به محيى الدّين بن عربى مستند نموده است.]
- تفسير «کشّاف» ج ٤، ص ٢٢١؛ و «تفسير فخر رازى» ج ٢٧، ص ١٦٧