رساله مودت

شدند، و به جهت حسد نمودن با اولیاى خدا، پیغمبر خود را كه صادق و امین است تكذیب نمودند، تا درباره نفاق آنها این آیه در قرآن مجید نازل شد، قرآنى كه مسلمانان در هر شب و روز تلاوت مى‌كنند.

اعتماد بى‌جا بر منقولات صدر اوّل صحابه، سبب نزول بلا بر مسلمين

 و با همه این أحوال، همان تخمى كه اهل نفاق پاشیدند، با روى كار آمدن قدرتمندان از بنى امیه، رشد نموده و نمو كرد تا به حدّى كه مسلمانان از این آیه و معناى آن غافل شدند و امر ملتبس شد و شبهه در أذهان جاى گرفت. و این بلاى عجیب فقط به علّت اعتماد جمهور مسلمانان است بر طبقه صدر اوّل كه آنها بناى خود را بر عدالت هر فرد از صحابه گذاردند، با آنكه در كتاب خدا از شؤون منافقین و انتظار آنها نسبت به مرگ رسول خدا همیشه آیاتى را تلاوت مى‌كنند.

 و این بلا به اندازه‌اى شدید شد كه بطور كلّى غور نمودن و بحث كردن در أحوال آنها ممنوع شد. و باب تحقیق و بحث و ردّ و انتقاد چون بر روى مسلمین بسته شد، از بحث در أحوالات آن صحابه منافق سكوت بعمل آوردند و بسیارى از حقائق را ضایع نمودند و طبق آراء باطله خود لباسى از حقیقت بر تن هر منافقى نمودند. و نیز بدین جهت در معناى آیه: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌ اختلاف كردند، با وجود این همه نصوصى كه از رسول خدا بر مودّت عترت مطهّر آن حضرت وارد شده است و این أحادیث فراوانى كه با صراحت تامّ، تمام امّت را امر به مودّت آنان مى‌كند.»¹ تا اینجا كلام علّامه سید شرف الدّین به پایان رسید؛ و الحقّ بحثى لطیف و متقن بود.

روايتى در شأن نزول آيه مودّت

 و محمّد بن یعقوب كلینى در «كافى» از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام روایت كرده است كه:

 قالَ عَلَیهِ السَّلامُ: مَا یقُولُ أَهْلُ الْبَصْرَةِ فِى هِذِهِ الْأَیةِ: قُل لَآأَسَلُکمْ‌