کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
162مودّت آنها از طریق شیعه و سنّى وارد شده است، واحد است. شیعه هیچ ادّعائى درباره مودّت اهل بیت غیر از آنچه خود بزرگان عامّه در كتب خود آورده‌اند ننموده است؛ و این خود دلیل است بر آنكه وجوب مودّت آل محمّد بطور مسلّم و یقین از خود رسول الله به امّت توصیه شده است.
مصائب شديد وارده بر اهل بيت عليهم السّلام از سوى أعداء آل محمّد
ولى أعداء آل محمّد از روز اوّل بنا بر آزار آل محمّد گذاردند و تمام حقوق آنها را از ولایت كبرى و خلافت رسول خدا از آنها گرفتند و حتّى آنها را از خمس و میراث رسول الله منع كردند و از هر جهت آنها را در فشارهاى طاقت فرسا و آلام و مصائب كمر شكن قرار دادند.
قُل للمُغَیبِ تَحتَ أطباقِ الثَّرَى *** إن کنتَ تَسمَعُ صَرْخَتى و نِدآئیا صُبَّت علَىَّ مَصآئبٌ لَو أنَّها *** صُبَّت علَى الأیامِ صِرنَ لَیالیا1و2 جريان كشاندن أميرالمؤمنين عليه السّلام به مسجد براى بيعت با خليفه، و حالات و كلمات حضرت زهرا سلام الله عليها
ابن قُتَیبه دِینَوَرى متوفّى ٢٧٦ هجرى میگوید: چون على از آمدن براى بیعت خوددارى كرد، قام عمرُ، فمَشَى معهُ جماعةٌ حتّى أتَوا بابَ فاطمة، فَدَقُّوا البابَ، فلمّا سَمِعتْ أصواتَهم نادَت بأعلَى صوتِها: یا أبَتِ! یا رَسُولَ اللَهِ، مَاذَا لَقِینَا بَعْدَک مِنِ ابْنِ الْخَطَّابِ و ابْنِ أَبِى قُحَافَةَ.3 «در این هنگام عمر برخاست و با او جماعتى حركت كردند تا به خانه فاطمه رسیدند.
- [«بگو به آن پدر مهربانى که در زير خاکهاى زمين پنهان شده است: اگر ناله و فرياد مرا گوش ميدهى و سخن مرا مى‌شنوى، از هنگاميکه تو از دنيا رخت بربستى چنان مصيبتهائى بر من وارد شد که اگر بر روزهاى روشن وارد ميشد مانند شب ظلمانى تاريک ميشدند.»]
- «مناقب» ابن شهرآشوب، ج ١، ص ١٦٨؛ [در ضمنِ أشعارى که از حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها روايت کرده است، و تمام آن أشعار در ص ٢٥٧ همين کتاب خواهد آمد.]
- «الإمامة والسّياسة» ج ١، ص ١٣