کتاب «رساله مودت» تألیف ذیقیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ میباشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهلسنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
169دیگرى كه با آنها بودند على و زبیر را به شدّت با كمال قهر و سختى به طرف مسجد سوق مىدادند، و مردم همه جمع شده تماشا مىكردند و كوچههاى مدینه از مردم پُر شده بود.
چون فاطمه كردار عمر را نگریست، فریاد زد و وِلوله كرد و جماعت بسیارى از زنان هاشمیه و غیر هاشمیه با فاطمه اجتماع نمودند. فاطمه خارج شد و درِ حجره خود ایستاد و فریاد برآورد: اى أبابكر! چقدر زود از روى نخوت و حمیت جاهلى بر اهل بیت رسول خدا حسد ورزیدید! سوگند به خدا كه من با عمر تكلّم نخواهم كرد تا خداى خودم را ملاقات كنم!»
قصيده ازرى در رثاء حضرت زهراء سلام الله عليها
چه خوب شیخ ازرى سروده است:
لا تَلُمْنى یا سعدُ فى مَقتِ قومٍ *** ما وَفتْ حقَّ أحمدَ إذ وَفاها أوَ ما قال عِترتى أهلُ بیتى *** احفَظونى فى بِرّها و وِلاها نازَعوه حیا و خانُوهُ مَیتًا *** یا لَتِلک الحُظوظُ ما أشقاها تا آنكه میگوید:
نَقَضوا عهدَ أحمدَ فى أخیه *** و أذاقوا البتولَ ما أشجاها و هِىَ العُروةُ الّتى لیس ینجو *** غیرُ مُستَعصِمٍ بِحَبلِ وِلاها لم یرَ اللهُ للنّبوّة أجرًا *** غیرَ حِفْظِ الوِداد فى قُرباها لَستُ أدرى إذ رُوِّعتْ وَهْىَ حَسرَى *** عانَد القومُ بعلَها و أباها یومَ جآءَتْ إلى عدىٍّ و تَیمٍ *** و مِن الوَجدِ ما أطالَ بُکاها فَدَعَتْ و اشْتکت إلى اللهِ شَجوًا *** و الرّواسى تَهتَزُّ مِن شَکواها تا آنكه میگوید:
أیها القومُ راقِبوا اللهَ فینا *** نحنُ مِن رَوضةِ الجلیل جَناها تا آنكه میگوید:
أیها الناسُ أىُّ بنتِ نبىٍ *** عن مَواریثِهِ أبوها زَواها

