کتاب «رساله مودت» تألیف ذیقیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ میباشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهلسنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
170کیف یزوى عنّى تُراثى عتیقٌ1 *** بأحادیثَ من لَدُنْهُ افتَراها تا آنكه میگوید:
أىَّ شىءٍ عَبَدتُمُ إذ عَبَدتُمْ *** أنْ یوَلَّى تَیمٌ على ءَال طه هذه البُردَةُ الّتى غَضِبَ الل *** هُ على کلّ مَن سِوانا ارتَداها تا آنكه میگوید:
عَلِم اللهُ أنّنا أهلُ بیتٍ *** لیس تَأوى دَنیةٌ مأواها تا آنكه میگوید:
و لِأىّ الأمورِ تُدفَنُ سِرًّا *** بَضعةُ المُصطفى و یعفى ثَراها فمَضتْ وَ هْىَ أعظمُ النّاسِ وَجدًا *** فى فَمِ الدَّهرِ غُصَّةٌ مِن جَواها وثَوَتْ لا یرَى لها النّاسُ مَثوًى *** أىُّ قُدسٍ یضُمُّه مَثواها2 ازرى میگوید: «اى سعد! مرا سرزنش مكن در دشمنى گروهى كه چون أحمد رسول خدا با آنها وفا نمود، آنها وفا ننمودند وحقّ او را ادا نكردند. آیا أحمد رسول خدا نفرمود: عترت من، اهل بیت من هستند، حقّ مرا درباره إحسان به آنها و ولىّ امر نمودن آنها حفظ كنید؟ در حیات رسول الله، با او در أمر خلافت نزاع كردند و در ممات به او خیانت نمودند. اى بدیها و اى زشتىها! چقدر شما بدبختید، چقدر شما بد سرانجامید.
پیمانى كه أحمد رسول خدا براى برادرش على بسته بود شكستند و چه بسیار غم و غصّه را كه در كام دخترش بتول ریختند! با آنكه فاطمه یگانه
- عتيق اسم ابوبکر است. در تاريخ طبرى ج ٢ ص ٦١٥ اورده است که اسم او عبدالله بوده واو عتيق گويند عن عتقه و با اسناد خود از عمارة بن غزيه روايت کند که او گفت من از عبد الرحمن بن قاسم از اسم ابوبکر سوال کردم گفت اسم او عتيق است و آنها فرزندان ابى قحافه و سه برادر بودند عتيق و مُعتَق و عُتَیق.
- «ديوان ازرى» ص ١٥٧ تا ص ١٦٠

