رساله مودت

ابن عبّاس روایت كرده‌اند كه: چون آیه مودّت نازل شد، به حضرت رسول الله عرض نمودند: أقرباى شما كه مودّت آنان واجب است چه كسانند؟ فرمود: علىّ و فاطمه و دو پسر آنها.»¹

 و در تعلیقه‌اى كه علّامه خبیر آیة الله مرعشى مدّ ظلّه بر آن مرقوم داشته‌اند، از پنجاه و پنج نفر از أعاظم و بزرگان محدّثین و مفسّرین و متكلّمین از اهل تسنّن نقل مى‌كنند كه آنها در كتابهاى خود با إسناد خود، آیه مباركه مودّت ذوى القربى را به حضرت أمیرالمؤمنین و فاطمه زهراء و حسنین علیهم السّلام منحصر دانسته‌اند. و آیه مباركه را فقط بر وجوب مودّت آنان كه به عنوان أجر رسالت است تفسیر نموده‌اند.²

 و نیز در «ملحقات الإحقاق» مستدرَك از علمائى را كه سابقاً از آنها نقل نموده‌اند بیان نموده و آنها نیز بالغ بر شصت و چهار نفر میشوند.³

أشعار منقول از ابن صبّاغ مالكى و ابن جبير در منقبت أهل بيت عليهم السّلام

 ابن صبّاغ مالكى گوید: وَ لِلّهِ دَرُّ الْقآئلِ إذْ قال‌:

 «خداوند جزاى گوینده را فراوان دهد، آنجا كه گفته است:

 ایشانند دستاویز محكم براى كسیكه بدان چنگ زند. محامد و محاسن آنها از جانب خدا بوسیله وحى بر رسول خدا نازل شده است؛ محاسنى از آنهادر سوره شورى‌ (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً)* ودر سوره هَل أتَى و در سوره‌