رساله مودت

 چون در محضر او نشستیم، حصین گفت: اى زید! تو خیر بسیارى برده‌اى، رسول خدا را دیده‌اى، أحادیثى از او شنیده‌اى، با او به غزوات رفته‌اى، و با او نماز خوانده‌اى، امیدواریم از آن أحادیثى كه از رسول خدا شنیده‌اى براى ما بیان بنمائى!

 زید بن أرقم گفت: اى برادرزاده من! سنّ من زیاد شده و پیرى مرا دربرگرفته و از زمان من تا زمان رسول خدا بسیار گذشته و من بعض از آن چیزهائى كه از رسول خدا حفظ كرده بودم، از خاطرم دور شده و دستخوش فراموشى قرار گرفته است. بنابراین آنچه را فعلًا براى شما بیان میكنم بپذیرید و آنچه را بیان نمى‌كنم توقّع نداشته باشید و مرا بدان تكلیف ننمائید.

 سپس گفت: رسول خدا صلّى الله علیه [وآله‌] وسلّم در میان مكّه و مدینه در نزدیكى آبى كه آنرا خمّ مى‌گفتند، روزى به خطبه برخاست؛ حمد و ثناى خدا را بجاى آورد و مردم را تذكّر داد و موعظه فرمود و سپس فرمود: أیها النّاس! اى گروه مردم! من بشرى هستم و نزدیك است فرشته مرگ از جانب خدا بسوى من آید و من دعوت حقّ را لبّیك گویم. من در میان شما دو چیز از خود به یادگار میگذارم، دو چیز بزرگ و سنگین: اوّل آنها كتاب خداست كه در آن نور و هدایت است؛ پس به كتاب خدا تمسّك جوئید و او را براى خود راهنما اتّخاذ كنید. و بسیار مردم را ترغیب و تحریص بر كتاب خدا نمود.

تأويل آيه: «وَقِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسُولُونَ»، سؤال از ولايت أميرالمؤمنين عليه السّلام است

 و سپس فرمود: و آن دیگرى اهل بیت من هستند؛ من شما را توصیه میكنم كه خدا را بیاد آورید درباره اهل بیت من ـ إلخ.¹ ابن حجر در «صواعق» گوید كه: دیلمى حدیث كرده است از أبوسعید