کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
183قَالَ: صَدَقْتِ، سَجِیتُهُ سَجِیتِى و دَمُهُ دَمِى وَ هُوَ عَیبَةُ عِلْمِى. فَاسْمَعِى وَ اشْهَدِى: لَوْ أَنَّ عَبْدًا مِنْ عِبَادِ اللَهِ عَزَّ وَ جَلّ عَبَدَ اللَهَ ألْفَ عَامٍ بَینَ الرُّکنِ وَ الْمَقَامِ ثُمَّ لَقِىَ اللَهَ عَزَّ وَ جَلَّ مُبْغِضًا لِعَلىِّ بْنِ أبِى‌طَالِبٍ و عِتْرَتِى، أَکبَّهُ اللَهُ تَعَالَى عَلَى مِنْخَرِهِ یوْمَ القِیمَةِ فِى نَارِ جَهَنَّمَ.1
از امّ سلمه روایت است كه روزى كه أمیرالمؤمنین علیه السّلام نزد حضرت رسول أكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم بودند، حضرت رسول رو به من نموده گفتند: «اى امّ سلمه! آیا این را مى‌شناسى؟ عرض كردم: بلى، این علىّ ابن أبى‌طالب است! حضرت فرمودند: راست گفتى، غرائز و صفات او غرائز و صفات من است و خون او خون من است و او گنجینه دانش و علوم من است.
بشنو و بر این امر گواه باش كه: اگر بنده‌اى از بندگان خدا هزار سال بین ركن و مقام عبادت خدا كند و سپس خدا را با بغض علىّ بن أبى‌طالب و عترت من ملاقات كند، خداوند تبارك و تعالى او را در روز قیامت به رو به آتش خواهد افكند.»
و ابن عساكر در «تاریخ» خود با إسناد خود از جابر بن عبدالله انصارى از رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم نقل میكند كه آن حضرت فرمود: یا عَلِىُّ! لَوْ أَنَّ أُمَّتِى صَامُوا حَتَّى یکونُوا کالْحَنَایا وَ صَلُّوا حَتَّى یکونُوا کالأَوْتَارِ، ثُمَّ أَبْغَضُوک لَأَکبَّهُمُ اللَهُ فِى النَّارِ.2
روايت: «حُبُّ علىّ حسنةٌ لا تَضُرُّ مَعَهَا سيّئة» (ت)
- همان مصدر
- همان مصدر؛ ثمّ قال: وذکره الکنجى فى «الکفاية» و أخرجه الفقيه ابن المغازلى فى «المناقب» و نقله عنه القرشىّ فى «شمس الأخبار» و رواه شيخ الإسلام الحموينىّ فى «الفرآئد» فى الباب الأوّل.
[در «مناقب» خوارزمى (طبع نجف، فصل ٦، ص ٣٤ و ٣٥) با سند متّصل خود از أنس روايت کرده است که قال:” قَالَ رَسولُ اللهِ صَلّى الله علَيه و ءَاله وسلّم: حُبُّ عَلِىٍّ حَسَنَةٌ لا تَضر مَعَها سَيِّئَةٌ، وَ بُغْضُهُ سَيِّئَةٌ لَاتَنْفَعُ مَعَهَا حَسَنَةٌ.” «رسول أکرم صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمودند: محبّت حضرت أميرالمؤمنين عليه السّلام حسنه‌اى است که با آن هيچ گناهى ضرر نمى‌رساند، و بغض آن حضرت سيّئه‌اى است که با آن هيچ حسنه‌اى نفع نمى‌بخشد.»
عين اين عبارات را آقا جمال الدّين خونسارى در «شرح غرر و درر آمُدى» ج ٢، ص ٤٨١، و أيضاً علّامه حلّى در «منهاج الکرامة» خطّ عبد الرّحيم، ص ٤١ از صاحب الفردوس در کتاب خود از معاذ از رسول أکرم صلّى الله عليه و آله روايت نموده است. (١)
ميفرستد؟ همه گفتند: سبحان الله! کسى که خدا را لعن کند و دشنام دهد، (١) اين روايت را حضرت علّامه آية الله مؤلّف قدّس الله نفسه الزّکيّة در حاشيه صفحه آخر نسخه خطّى کتاب آورده‌اند که بالمناسبه در اينجا آورده شد.]