کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
184«اى على! اگر امّت من آنقدر روزه بگیرند كه از شدّت گرسنگى در ایام متمادى سینه و شكم آنها فرو رود و پشت آنها مانند منحنى به جلو خم شود، و آنقدر نماز بخوانند كه از كثرت قیام و توجّه گوشت آنان آب شده و مانند ریسمان لاغر و باریك گردند، و در عین حال بُغض تو را در دل داشته باشند، خداوند آنان را به رو به آتش خواهد افكند.»
كلام ابن عبّاس در برابر دشمنان أميرالمؤمنين عليه السّلام
و نیز أبوعبدالله ملّا در سیره خود از ابن عبّاس روایت میكند كه: او روزى از جلو جماعتى عبور مى‌كرد كه آنها سبّ أمیرالمؤمنین مى‌كردند، و این در زمانى بود كه چشمان او كور شده بود1، پس به جلودار خود گفت: شنیدى این جماعت چه مى‌گفتند؟ پاسخ داد: على را دشنام میدادند. ابن عبّاس گفت: مرا بسوى آنان برگردان. جلودارْ ابن عبّاس را به سوى آنان برگردانید.
ابن عبّاس گفت: كدامیك از شما خداوند را دشنام میدهد و بر او لعن
- در «ينابيع المودّة» طبع اسلامبول، ص ٢٤٨، از ميرسيّد علىّ بن شهاب همدانى نقل‌ميکند که سعيد بن جُبَير گفت: من ابن عبّاس را بعد از آنکه از چشم نابينا بود از مسجد به منزل مى‌بردم- و سپس تمام جريان فوق را بدون أشعار ذيل نقل ميکند.