اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00

کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهل‏بيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرموده‌‏اند.  برخی  مطالب مندرج در کتاب:  • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است  • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است  • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست  • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن  • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهل‏‌بيت تفسير كرده‌‏اند  • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم»  • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است  • مودّتِ أهل‏بيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است

سرای جاوید

رساله مودت

185
  • مشرك است. ابن عبّاس گفت: كدامیك از شما رسول خدا را لعن و سبّ میكند؟ گفتند: سبحان الله! كسى كه رسول خدا را لعن كند كافر است.

  •  ابن عبّاس گفت: كدامیك از شما علىّ بن أبى‌طالب را لعن و سبّ میكند؟

  •  گفتند: آرى، این امرى است كه قابل وقوع است و واقع شده است.

  •  ابن عبّاس گفت: من خدا را گواه مى‌گیرم كه من از رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم شنیدم كه میفرمود: هر كس على را دشنام دهد مرا دشنام داده است، و هر كس مرا دشنام دهد خدا را دشنام داده است، و هر كس خدا را دشنام دهد خداوند او را بر بینى خود به آتش خواهد افكند.

  • گفتگوى ابن عبّاس با جلودارش درباره رفتار و هويّت دشمنان أهل بيت عليهم السّلام

  •  سپس از آن جماعت روى گردانیده به حركت افتاد و در آن حال به جلودار خود گفت: از آنها چه شنیدى در مقابل گفتارمن؟ جلودار گفت: آنها چیزى نگفتند. ابن عبّاس گفت: در هنگامى كه من این حدیث را براى آنان مى‌خواندم چهره آنها را چگونه یافتى؟

  •  جلودار گفت:

  • نَظَروا إلَیک بِأَعْینٍ مُحْمَرَّةٍ***نَظَرَ التُّیوسِ إلَى شِفارِ الجازِرِ1
  •  «چنان از گفتار تو پریشان شدند كه مانند نگاه كردن آهوها و بزهاى كوهى به ساطورهاى قصّابان، با چشمهاى سرخ و منقلب بسوى تو نگاه میكردند.»

  •  ابن عبّاس گفت: پدرت فداى تو باد! دیگر بیان كن.

  •  جلودار گفت:

  • خُزْرُ العُیونِ نَواکسٌ أبصارَهُم‌***نَظَرَ الذَّلیلِ إلَى العزیزالقاهرِ2
    1. تَيْس: بز کوهى و آهوى نر، جمع: تُيوس. شَفْرَة: کارد عريض و طويل که او را ساطورگويند، جمع: شِفار. جازِر: قصّاب.
    2. أخْزَر: چشم تنگ، جمع: خُزر. ناکسٌ رأسَه: مردى که سر خود را پائين انداخته و جمع‌او شاذّاً نواکس است.
/ 156