رساله مودت

از آنكه أمیرالمؤمنین را واسطه نمودند و براى ملاقات و عیادت فاطمه آمدند و سلام كردند، آن حضرت روى خود را برگردانیده و جواب سلام نفرمود، با آنكه جواب سلام هر مسلمانى واجب است؛ و لذا معلوم مى‌شود كه آن حضرت أبوبكر و عمر را مسلمان نمى‌شناخته است.

 ابن قتیبه میگوید: پس از آنكه على را به مسجد بردند و على بیعت نكرد و دل شكسته به سر قبر پیغمبر رفت و گریه مى‌كرد و صیحه مى‌زد، فقال عُمر لأبى بکرٍ رضى الله عنهما: انْطلِقْ بنا إلى فاطمةَ فإنّا قد أغضَبناها. فانطَلَقا جَمیعًا فاستَاذَنا علَى فاطمةَ فلَم تَأذَن لَهُما، فَأَتَیا علیا فَکلَّماه فأدخلَهُما عَلیها، فلمّا قَعَدا عِندَها حوَّلَتْ وَجْهَها إلى الحَآئِطِ، فسَلَّما علیها، فلَم تَرُدَّ علَیهِما السّلامَ.¹

 «عمر به أبوبكر گفت: بیا برویم براى ملاقات فاطمه، زیرا كه ما فاطمه را به غضب آوردیم. هر دو آمدند و از فاطمه إذن دخول خواستند، فاطمه إذن نداد. آنها نزد على آمدند و با او در باره ملاقات فاطمه مذاكره كردند، أمیرالمؤمنین آن دو را به داخل خانه نزد فاطمه آورد. چون عمر و أبوبكر نزد فاطمه نشستند، فاطمه صورت خود را از آنها گردانیده، رو به دیوار نمود. آن دو نفر سلام كردند، فاطمه جواب سلام نگفت.»

مناشده حضرت زهرا سلام الله عليها با أبوبكر و عمر

 سپس ابن قتیبه میگوید: پس از آنكه أبوبكر مشغول عذرخواهى شد كه علّت آنكه من تو را از إرث محروم كردم آن بود كه من از رسول خدا شنیدم كه‌مى‌گفت: لَانُورَثُ، مَا تَرَکنَا فَهُوَ صَدَقَةٌ. «ما إرث نمى‌گذاریم و آنچه از ما بجاى مى‌ماند صدقه است.»

 فَقالتْ: أَرَأَیتُکمَا إنْ حَدَّثْتُکمَا حَدِیثًا عَنْ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ‌