رساله مودت

[وءَالِهِ‌] وَسَلَّمَ، تَعْرِفَانِهِ وَ تَفْعَلَانِ بِهِ؟ قَالَا: نَعَمْ. فَقَالَتْ: نَشَدْتُکمَا اللَهَ أَلَمْ تَسْمَعَا رَسُولَ اللَهِ یقُولُ: رِضَا فَاطِمَةَ مِنْ رِضَاىَ وَ سَخَطُ فَاطِمَةَ مِنْ سَخَطِى، فَمَنْ أَحَبَّ فَاطِمَةَ ابْنَتِى فَقَدْ أَحَبَّنِى، و مَنْ أَرْضَى فَاطِمَةَ فَقَدْ أَرْضَانِى، وَ مَنْ أَسْخَطَ فَاطِمَةَ فَقَدْ أَسْخَطَنِى؟ قَالَا: نَعَمْ، سَمِعْنَاهُ مِنْ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ [وَءَالِهِ‌] وَسَلَّم.

 قَالَتْ: فَإنِّى أُشْهِدُ اللَهَ وَ مَلَئِکتَهُ أَنَّکمَا أَسْخَطْتُمَانِى وَ مَا أَرْضَیتُمَانِى، وَ لَئِنْ لَقِیتُ النَّبِىَّ لَأَشْکوَنَّکمَا إلَیهِ ... وَاللَهِ لَأَدْعُوَنَّ اللَهَ عَلَیک فِى کلِّ صَلَوةٍ أُصَلِّیهَا.

 «حضرت فاطمه به أبوبكر و عمر فرمود: اگر من از رسول خدا براى شما حدیثى نقل كنم، شما اعتراف مى‌كنید و به مضمون آن تسلیم هستید؟ گفتند: بله. حضرت فاطمه فرمود: شما را به خدا سوگند میدهم كه آیا شما از رسول خدا نشنیدید كه میفرمود: رضاى فاطمه از رضاى من است و خشم فاطمه از خشم من است، كسى كه دختر مرا دوست داشته باشد مرا دوست داشته است، و كسى كه فاطمه دختر مرا راضى كند مرا راضى كرده است، و كسى كه او را به غضب در آورد مرا به غضب در آورده است؟ گفتند: بله، ما از رسول خدا صلّى الله علیه وآله وسلّم شنیدیم كه این مطلب را میفرمود.

 فاطمه فرمود: من خدا را و فرشتگان خدا را گواه مى‌گیرم كه شما دو نفر مرا به غضب درآوردید و مرا راضى نكردید. و اگر من پدرم رسول خدا را ملاقات كنم شكایت شما دو نفر را به سوى او خواهم برد ... قسم به خدا كه من عقب هر نماز كه بجا مى‌آورم بر تو اى ابوبكر نفرین خواهم نمود.»

 و سابقاً از «اسد الغابة» نقل كردیم كه حضرت فاطمه وصیت فرمود كه كسى بر آن حضرت وارد نشود، و لذا عائشه چون اجازه ملاقات خواست و