کتاب «رساله مودت» تألیف ذیقیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ میباشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهلسنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
191حتّى به پدر خود خلیفه وقت متوسّل شد، أسماء بنت عمیس او را راه نداد و گفت: فاطمه وصیت نموده، و لذا علىّ و أسماء او را غسل دادند.1
دفن حضرت فاطمه عليها السّلام در شب و عدم إخبار به مردم براى نماز و دفن ايشان
و نیز از «صحیح بخارى» نقل كردیم كه فاطمه را علىّ در شب دفن نمود و خود بر او نماز گزارد و أبوبكر را خبر نكرد.2
و علىّ بن برهان الدّین حلبىّ شافعى میگوید: و قال الواقدىُّ: و ثَبتَ عِندنا أنّ علیا کرّم اللهُ وجهَه دَفنَها رَضِى اللهُ عنها لیلًا و صلّى علَیها و معَه العبّاسُ و الفَضلُ رضِى اللهُ عنهم، و لَم یعلِموا بِها أحدًا.3
«واقدى گوید: در نزد ما به ثبوت رسیده است كه على كرّم الله وجهه فاطمه رضى الله عنها را شب دفن نمود و خود بر او نماز گذارد و با او عبّاس و فضل بن عبّاس رضى الله عنهم، بودند و هیچكس را براى نماز و دفن فاطمه خبر نكردند.»
هفت صحابىاى كه خلائق به بركت وجود آنها روزى مىخورند
در رجال شیخ حرّ عاملى به نام «رسالةٌ فى معرفة الصّحابة» از كشّى نقل میكند با إسناد متّصل خود از زراره از أبىجعفر از پدرش از جدش از علىّ بن أبىطالب علیهم السّلام كه: قالَ: ضَاقَتِ الْأَرْضُ بِسَبْعَةٍ بِهِمْ تُرْزَقُونَ و بِهِمْ تُنْصَرُونَ وَ بِهِمْ تُمْطَرُونَ؛ مِنْهُمْ سَلْمَانُ و الْمِقْدَادُ وَ أَبُوذَرٍّ وَ عَمَّارٌ وَ حُذَیفَةُ رَحْمَةُ اللَهِ عَلَیهِمْ وَ أَنَا إمَامُهُمْ. وَ همُ الّذینَ صَلّوا علَى فاطمةَ.4
- همين کتاب، ص ١٤١ و ١٤٢
- همين کتاب، ص ١٤١ و ١٤٢
- «السّيرة الحلبيّة» طبع ١٣٨٢ هجريّه، ص ٣٩٩
- «رسالةٌ فى معرفة الصّحابة» ص ٥٤، در أحوال حذيفة اليَمان؛ و در «رجال کشّى» نفر هفتم را ذکر ننموده، لذا شيخ حرّ هم ذکر نکرده است.
و در «اختصاص» شيخ مفيد، ص ٥، با إسناد خود از زراره از أبى جعفر عليه السّلام روايت ميکند که:” قال: قال أميرُالمؤمنين عليه السّلام: خُلِقَتِ الأرضُ لِسَبعةٍ بِهِم تُرزَقون و بهم تُنصَرون و بهم تُمطَرون؛ مِنهم سلمانُ الفارسىُّ و المِقدادُ و أبوذرٍّ و عمّارٌ و حُذيفةُ. و کان أميرُالمؤمنين علىُّ بنُ أبى طالبٍ عليه السّلامُ يقولُ: و أنَا إمامُهُم. و همُ الّذين صَلّوا على فاطمةَ صلواتُ اللهِ عليها”.

