کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرموده‌اند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
21بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحیم
الحَمدُ لِلَّهِ ربِّ العالَمینَ و صلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنا مُحمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطّاهِرین
وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدآئِهِمْ أجْمَعین مِنَ الْأَنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدّین
وَ لا حَولَ وَ لا قُوّةَ إلّابِاللَهِ الْعَلىِّ الْعَظیم
مطالبى كه در این كتاب آمده است، خلاصه مباحثى است در تفسیر آیه مودّت: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى و لزوم محبّت اهل‌بیت علیهم السّلام، و نقل و بررسى برخى از وقایع بعد از رحلت حضرت رسول أكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم تا شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها كه حضرت علّامه آیة الله حاج سید محمّد حسین حسینى طهرانى قدّس الله نفسه الزّكیه در هشت جمعه در ماههاى ربیع الأوّل و جُمادَى الاولى و جمادى الثّانیه سال ١٣٩١ هجرى قمرى در مسجد قائم طهران ایراد فرموده‌اند.
و در همان زمان آیات و روایات مورد بحث و شالوده‌اى از مباحث را مكتوب نموده‌اند تا در موقعیت مناسب بازنویسى و تحریر شود. و سپس در ضمن مطالعات خود به مطالب و روایات دیگرى بر خورد نموده‌اند (كه به چند مورد در صفحه آخر كتاب اشاره نموده‌اند) و آوردن آنها را نیز در این كتاب مناسب دیده، و در آخر نوشته خود این معنى را متذكّر گردیده‌اند:
«لا یخفَى أنّ ءَایةَ اللهِ السّیدَ شرفَ الدّینِ العامِلىَّ فى کتابِه البَدیعِ المُسَمَّى «الکلمةَ الغَرّآءَ فى تفضیلِ الزّهرآءِ عَلیها السّلامُ» بَحثَ عن أربعِ ءَایاتٍ دَآلّةٍ عَلى تَفضیلِها: الأوّلُ: ءَایةُ المُباهلَة، الثّانى: ءَایةُ التّطهیر، الثّالثُ: ءَایةُ المَودّةِ، الرّابعُ: ءَایاتُ الأبرارِ؛ بحثًا تآمًّا وافیا جامعًا. و أوردَ بحثَهُ حَولَ ءَایةِ المودَّةِ فى الفَصلِ الثّالثِ مِن هَذا الکتابِ ص ٢١٨ إلى ص ٢٣٠ مِن مجموعتِهِ الَّتى فیها کتابُهُ: «الفُصولُ المُهمّةُ» و هَذا الکتابُ مِن الطّبعِ الخامسِ.