رساله مودت

أعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم‌

بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحیم‌

وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَیدِنا مُحمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّیبینَ الطّاهِرین‌

وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدآئِهِمْ أجْمَعین مِنَ ا لْأَنَ إلَى قِیامِ یوْمِ الدّین‌

وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إلّابِاللَهِ الْعَلىِّ الْعَظیم‌

تفسیر آیۀ مودّت: « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌.»

 قالَ اللهُ الحكیمُ فى كتابِه الكریم:

 قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌.

 (قسمتى از آیه ٢٣، از سوره شورى: چهل و دوّمین سوره از قرآن كریم)

 جاى تردید و شبهه نیست كه جمیع انبیاء و پیغمبرانى كه از ساحت مقدّس ربوبى برانگیخته شده‌اند، از امّت خود هیچگونه مزد و پاداشى طلب ننموده‌اند، هیچ مالى و جاهى نخواسته‌اند، هیچ حقّى را براى خود از حقوق مردم ذخیره نكرده‌اند، هیچ كس را به استخدام و بیگارى نگرفته‌اند.

عدم درخواست مزد از سوی پیامبران دلیل بر صحّت نبوّت آنان است

 در قرآن مجید در پنج مورد در سوره ٢٦: شعرآء، آیات ١٠٩، ١٢٧، ١٤٥، ١٦٤ و ١٨٠ كه شرح حال حضرت نوح و لوط و هود و صالح و شعیب بیان شده، به یك نسق و منوال پاسخ آنها را به قوم خود بیان میكند كه هر یك از آنها گفتند: وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى‌ رَبِّ الْعالَمِينَ‌.

 «من از شما هیچگونه پاداش و مزدى در خواست نمى‌كنم؛ پاداش من فقط بر خداى تعالى پروردگار جهانیان است.»

 آرى حقّ مطلب همین است كه پیمبران از امّت خود و غیر آنها اجرى‌