رساله مودت

نخواهند و مزدى طلب ننمایند؛ چون مزد هر كس بر عهده كسى است كه او را اجیر كرده و مأموریت داده است. پیمبران از جانب خدا آمده‌اند و دعوت آنها مبنى بر وحى و اتّصال به عالم غیب بوده است، بنابراین مزد آنان نیز بر باعث و آمر آنان، یعنى خداوند تبارك و تعالى است.

 و این حقیقت را مى‌توان دلیل بر صحّت نبوّت و دعوى پیغمبرى گرفت؛ چون كسى كه از ناحیه غیر خدا بر مردم حكومت كند، خواهى نخواهى براى منظور و مقصدى حكومت میكند، همان منظور و مقصد اجر و مزد او خواهد بود و وصول به آن هدف، پاداش و جزاى او محسوب مى‌شود. و چون بنا به فرض، به مقام توحید نرسیده و انگیزه او الهى نبوده است، هر چه منظور و هدف او عالى باشد، باز در عین حال خالى از شوائب افكار نفسانى نیست، گرچه مال و زن و فرزند نباشد، لكن از حبّ جاه و دواعى مخفیه دیگر خالى نبوده و نخواهد بود. و همان جنبه وزن اجتماعى و محبوبیت ملّى و آمریت و مطاعیتى كه در خود مى‌بیند بزرگترین هدف و آرزوى اوست.

تمام أعمال أنبیاء فقط بخاطر رضای خدا بوده است

 فقط پیمبرانند كه چون حجاب قلب آنها مرتفع گشته و به أسرار عالم اطّلاع پیدا نموده و رمز موت و حیات و تكامل را دریافته و از عوالم و منازل سلوك به وطن حقیقى رسیده و ابدیت را إدراك نموده‌اند و جان آنها با خداى خود مرتبط شده و گفت و شنود داشته‌اند، أعمال آنها فقط و فقط خالصاً لِوَجهِهِ الكَریم بوده و در مقابل زحمات و لطماتى كه در راه تبلیغ شریعت و هدایت مردم بر خود هموار میدارند مزدى نمى‌خواهند؛ مزد آنان فقط رضاى خدا و انجام مأموریت و نفس هدایت مردم است و بس.

 روى همین زمینه، حبیب نجّار كه در دورترین نقطه شهر أنطاكیه سُكنى داشت و براى یارى دو فرستاده حضرت عیسى علیه السّلام خود را به آن دو نفر رسانید، در مقام مجادله و مباحثه با مردم مى‌گوید: اتَّبِعُوا مَنْ لا يَسْئَلُكُمْ أَجْراً