رساله مودت

وَ هُمْ مُهْتَدُونَ.¹

 در اینجا این مرد بزرگ و روشن دل یكى از دو ركن اساسى حاكم و پیشوا را همان عدم درخواست مزد و پاداش معرّفى میكند، و ركن دیگر را بصیرت و وصول و اهتداءِ آنان به مقام انسانیت و معرفت حضرت بارى. و قرآن مجید این موضوع را امضاء نموده و در مقابل این كلام، جرح و تعدیلى به عمل نیاورده است؛ و این خود دلیل بر صحّت این حقیقت است.

دریافت اجر و پاداش، حرّیّت و آزادی را از پیامبران سلب می‌کند

 اگر بنا بشود پیمبرى براى خود مزد بخواهد آن حرّیت و آزادى در تبلیغ از دست میرود، و خواه ناخواه جرأت تبلیغ شدید در مقابل أفرادى كه از آنها مزد گرفته ندارد؛ چون شرم و حیائى در شخص مورد إحسان پیدا مى‌شود كه او را در مقابل إحسان كننده پست و زبون میكند و از قاطعیت تبلیغ ساقط مى‌نماید.

 نوح پیغمبر به امّت خود میگوید: فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ.²

 در اینصورت هر كه خواهد دعوت را مى‌پذیرد و هر كه خواهد نمى‌پذیرد، و پیغمبر در مقابل أفراد متمرّد شرم و حیائى ندارد و خود را رهین منّت آنان نمى‌بیند و جدّاً آنها را مورد مؤاخذه و عتاب قرار مى‌دهد.

 حضرت رسول أكرم محمّد بن عبدالله صلّى الله علیه وآله وسلّم نیز از این حكم كلّى استثناء نشده‌اند و از مردم هیچ تقاضاى مزدى ننموده‌اند. در سوره أنعام كه مكالمه آن حضرت را با قوم خود بیان مى‌فرماید، خداوند به آن حضرت امر میكند كه: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرى‌ لِلْعالَمِينَ.³ «بگو من از شما هیچ پاداشى نمى‌خواهم؛ نزول قرآن در مقابل مزد و جزائى‌