رساله مودت

پروردگار خود پیدا كنند.»

 دوّم: در سوره شورى: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌.¹ «بگو اى پیغمبر من از شما مزدى نمى‌خواهم مگر آنكه با نزدیكان من محبّت و مودّت بنمائید.»

 با دقّت و توجّه در این دو آیه مباركه أوّلًا استفاده مى‌شود كه در حقیقت این دو چیز كه مورد استثناء قرار گرفته‌اند، دو حقیقت جداگانه نداشته و در واقع دو استثناء بر عموم‌ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً و قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ وارد نشده است؛ بلكه حقیقت این دو مستثنى یك چیز بیش نبوده ولى داراى دو عنوان و معرّف بوده است. در آیه اوّل راه پیدا نمودن بسوى خدا استثناء شده و در آیه دوّم مودّت ذوى القربى. این دو عنوان داراى یك حقیقت واحده هستند؛ راه خدا همان موّدت ذوى القربى است و مودّت به ذوى القربى همان راهى است كه بنده براى وصول به مقام توحید اتّخاذ میكند.

 و نتیجه بعد ازضمّ این دو آیه به یكدیگر چنین مى‌شود كه: اى پیغمبر بگو من از شما هیچ مزدى طلب نمى‌كنم مگر آنكه شما با مودّت به نزدیكان من راهى بسوى خداى خود اتّخاذ كنید.

راه خدا همان مودّت ذوی‌القربی است

 بنابراین با ملاحظه انحصار این دو استثناء از عموم آیه، و ملاحظه اتّحاد این دو معنى نتیجه چنین مى‌شود كه: مودّت ذوى القربى یگانه راه بسوى خداست و تنها راه بسوى خدا مودّت به ذوى القربى است و بس؛ یعنى هر مسلمانى كه بخواهد مزد پیغمبر خود را داده باشد حتماً باید در راه وصول به مقام توحید و اتّصاف به صفات حضرت حقّ جلّ‌وعلا در تكاپو باشد، و وصول بدین مقام و اتّصاف بدین صفات فقط و فقط در سایه مودّت به ذوى القربى‌