کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
49خدا عطاى آن را دوست دارد، و منع كنى در راه خدا هر چه را كه خدا منع آنرامى‌پسندد.»
روايت: «هل الإيمان إلّا الحُبُّ و البُغْض»
فُضَیل بن یسار میگوید: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِاللَهِ عَلَیهِ السَّلَامُ عَنِ الْحُبِّ وَالْبُغْضِ أَ مِنَ الْإیمَانِ هُوَ؟ فَقَالَ: وَ هَلِ الْإیمَانُ إلَّاالْحُبُّ وَ الْبُغْضُ؟ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْأَیةَ: حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ1و2
فضیل میگوید: «از حضرت صادق علیه السّلام سؤال كردم از حبّ و بغض كه آیا این دو از ایمان محسوب مى‌شوند؟ حضرت فرمودند: مگر ایمان غیر از حبّ و بغض چیز دیگرى هم هست؟ سپس این آیه را بعنوان استشهاد تلاوت فرمودند كه: خدا ایمان را در نزد شما محبوب گردانید و آنرا در دلهاى شما زینت داد، و كفر و فسوق و عصیان را در نزد شما مكروه و زشت جلوه داد؛ افرادى كه چنین باشند آنان راه یافتگانند.»3
دو روايت از رسول خدا درباره محبّت به برادران ايمانى (ت)
- قسمتى از آيه ٧، از سوره ٤٩: الحجرات
- «اصول کافى» ج ٢، ص ١٢٥
- در «ينابيع المودّة» طبع اسلامبول، ص ١٨٠ از ديلمى روايت ميکند از رسول خدا صلّى الله عليه و آله که فرمود: الحُبُّ فى اللهِ فَريضَةٌ و البُغضُ فى اللهِ فَريضَةٌ. و از أبوداود روايت کند که: الحُبُّ فى اللهِ و البُغضُ فى اللهِ أفضَلُ الأعمالِ.
[و آية الله سيّد شرف الدّين عاملى در کتاب «الفصول المهمّة» ص ٦ تا ص ٨ روايت مى‌کند که:
قالَ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ: إيّاکمْ وَالظَّنَّ فَإنَّ الظَّنَّ أکذَبُ الْحَديثِ، وَ لا تَحَسَّسوا وَ لا تَجَسَّسوا وَ لا تَناجَشُوا وَ لا تَحَاسَدوا وَ لاتَدابَروا وَ لاتَباغَضوا وَ کونوا عِبادَ اللهِ إخْوانًا، وَ لا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أن يَهْجُرَ أخاهُ فَوقَ ثَلاثَةِ أيّامٍ.
«رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمود: از ظنّ و گمان پرهيز کنيد چرا که ظنّ دروغترين سخن است. و به دنبال أخبار و امور همديگر نبوده و تجسّس نکنيد، و عيوب [ادامه در صفحه بعد]