کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
54...1
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] است؛ ملعون است ملعون است کسى که به برادر دينى خود بهتان بزند، ملعون است ملعون است کسى که برادر دينى خود را فريب دهد، ملعون است ملعون است کسى که ناصح و خيرخواه برادر دينى خود نباشد، ملعون است ملعون است کسى که خوشيها و خوبيها را به خود اختصاص داده و برادر دينى‌اش را از آنها بهره‌مند نسازد، ملعون است ملعون است کسى که پشت سر برادر دينى خود غيبت نمايد.»
وَ قالَ رَسولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَءَالِهِ وَ سَلَّمَ فى الثَّنآءِ عَلَى الْإخْوَةِ فى الدّينِ: مَن أرادَ اللهُ بِهِ خَيْرًا رَزَقَهُ خَليلا صالِحًا إن نَسِىَ ذَکرَهُ أو ذَکرَ أعانَهُ. وَ مَثَلُ الْأخَوَيْنِ إذا الْتَقَيا مَثَلُ الْيَدَيْنِ تَغْسِلُ إحْداهُمَا الْاخْرَى. وَ مَا الْتَقَى مُؤْمِنانِ قَطُّ إلّاأفادَ اللهُ أحَدَهُما مِن صاحِبِهِ خَيْرًا.
«و رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم در مدح و ثناى برادران دينى فرمود: خداوند خير هر کس را که بخواهد دوست صالحى نصيب او ميکند که اگر خدا را فراموش کرد آن دوست بيادش آورد، و اگر بياد خدا بود او را در اين کار کمک نمايد. مثَل دو برادر دينى هنگامى که به يکديگر ميرسند مثَل دو دست است که يکى ديگرى را مى‌شويد. و هرگز دو برادر مؤمن با يکديگر ملاقات نکردند مگر اينکه خداوند به هر يک از طرف ديگرى فائده و خيرى را عطا نمايد.»
وَ قالَ أميرُالْمُؤْمِنينَ عَلَيهِ السَّلامُ: عَلَيْکمْ بِالْإخْوانِ، فَإنَّهُمْ عُدَّةٌ فى الدُّنيا وَ الْأَخِرَةِ؛ ألا تَسْمَعونَ إلى قَوْلِ أهْلِ النّارِ: فَمَا لَنَا مِن شفِعِينَ* وَ لَاصَدِيقٍ حَمِيمٍ. (2)]
«و أميرالمؤمنين عليه السّلام فرمود: بر شما باد که برادران دينى داشته و بدانها توجّه کنيد، چرا که آنها ذخيره و کمک انسان در دنيا و آخرت هستند؛ آيا به سخن اهل آتش گوش فرا نمى‌دهيد که ميگويند: براى ما نيست هيچ شفاعت کننده‌اى و نه هيچ دوست مهربانى!»
وَ عَن جَريرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ قالَ: بايَعْتُ رَسولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ عَلَى إقامِ الصَّلَوةِ وَ إيتآءِ الزَّکوةِ وَ النُّصْحِ لِکلِّ مُسْلِمٍ.
«و از جرير بن عبد الله روايت است که ميگويد: با رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم بر إقامه نماز و پرداخت زکات و نصيحت و خيرخواهى براى هر يک از مسلمانان، بيعت نمودم.»“ و الأخبارُ فى هذا مُتواترةٌ و الصِّحاحُ مُتظافرةٌ، و إذا راجعتَ حديثَ الفريقَينِ رأيتَ الصّبحَ قد أسفرَ لذى عينينِ. و فى هذا کفايةٌ لِمَن له مِنَ اللهِ هدايةٌ.”
«و أخبار در بيان اين معنى متواتر و روايات صحيحه متظافر ميباشند. و چون به أحاديث فريقين (خاصّه و عامّه) مراجعه نمائى، مى‌بينى که صبح صادق براى هر انسانى که چشم دارد طلوع نموده است. و در اين مقدار که ما آورده ايم براى هر انسانى که هدايت الهى شامل حالش شده باشد کفايت است.»
(1) - اين کلمه در منابع روائى («اصول کافى» ج ٢، باب حسن الخلق، ص ١٠٢، حديث ١٦؛ و «بحارالأنوار» از طبع حروفى، ج ٦٦، باب ٣٧ (صفات خيار العباد و اولياء الله)، ص ٣٠٦، حديث ٢٨؛ و ...) به صورت:” الْمُوَطَّونَ” آمده که ظاهراً صحيح همين است.-
(2) - آيه ١٠٠ و ١٠١، از سوره ٢٦: الشّعرآء]
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] است؛ ملعون است ملعون است کسى که به برادر دينى خود بهتان بزند، ملعون است ملعون است کسى که برادر دينى خود را فريب دهد، ملعون است ملعون است کسى که ناصح و خيرخواه برادر دينى خود نباشد، ملعون است ملعون است کسى که خوشيها و خوبيها را به خود اختصاص داده و برادر دينى‌اش را از آنها بهره‌مند نسازد، ملعون است ملعون است کسى که پشت سر برادر دينى خود غيبت نمايد.»