رساله مودت

الْبَادِیةِ یسْأَلُ النَّبِىَّ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ وَءَالِهِ وَسَلَّمَ ـ فَقَالَ: یا رَسُولَ اللَهِ! مَتَى قِیامُ السَّاعَةِ؟ فَحَضَرَتِ الصَّلَوةُ، فَلَمَّا قَضَى صَلَاتَهُ قَالَ: أَینَ السَّآئِلُ عَنِ السَّاعَةِ؟ قَالَ: أَنَا یا رَسُولَ اللَهِ! قَالَ: فَمَا أَعْدَدْتَ لَهَا؟ قَالَ: وَ اللَهِ مَاأَعْدَدْتُ لَهَا مِنْ کثِیرِ عَمَلٍ صَلَوةٍ وَ لَاصَوْمٍ إلَّاأَنِّى أُحِبُّ اللَهَ وَ رَسُولَهُ.

 فَقَالَ النَّبِىُّ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِ وَءَالِهِ وَسَلَّمَ: الْمَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ. قَالَ أَنَسٌ: فَمَا رَأَیتُ الْمُسْلِمِینَ فَرِحُوا بَعْدَ الْإسْلَامِ بِشَىْ‌ءٍ أَشَدَّ مِنْ فَرَحِهِمْ بِهَذَا.¹

 انس روایت میكند كه: «روزى مردى از مردمان بیابانى نزد رسول خدا آمد ـ و هر وقت كه شخصى بیابانى به خدمتش مشرّف مى‌شد، گفت و شنودهاى تازه كه رخ مى‌داد بسیار براى ما مسرّت بخش بود ـ آن مرد عرض كرد: اى پیامبر خدا! براى من ساعت قیامت را تعیین بنما. در این حال موقع نماز رسید. چون حضرت نماز را بپا داشتند گفتند: آن مرد سائل كجاست؟

 عرض كرد: من حاضرم اى رسول خدا! حضرت فرمودند: براى قیامت خود چه تهیه دیده‌اى؟ عرض كرد: من عمل فراوانى ندارم؛ نماز زیادى ندارم، روزه فراوان ندارم، مگر آنكه خدا و رسول خدا را دوست دارم.

 حضرت رسول فرمودند: مرد با محبوبش پیوستگى و اتّحاد دارد. (یعنى تو با پیغمبر خدا و با خدا معیت دارى. و معلومست كه این خبر بسیار عظیم و مسرّت آمیز است.)

 أنس مى‌گوید: از این كلام بهجت‌زا چنان بر مسلمانان فرح و انبساطى رخ داد كه پس از موهبت اسلام هیچگاه مسلمانان را فرحناكتر از این موقع ندیدم.»

كلام سيّد شرف الدّين عاملى در «الفصول المهمّة» درباره محبّت به شيعيان (ت)