کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
61...1
رواياتى از «الفصول المهمّة» در اثرات محبّت به اهل بيت عليهم السّلام (ت)
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] أصولِ الفقه و قواعِدِه و علومِ السّنّةِ و الکتاب و فُنون الأخلاقِ و السّلوک و الأَداب؛ بُخوعًا لإمامتهم و إقرارًا بولايتهم، وقد والَيْنا أوليآءَهم و جانَبْنا أعدآءَهم، عملًا بقواعدِ المحبّة و طبقًا لُاصولِ الأخلاقِ فى المودّة، فکنّا بذلک لهم شيعةً و کانوا لنا وسيلةً و ذريعةً.
والحمدُ للّه على هدايتِه لدينه و التّوفيقِ لما دعا إليه الرّسولُ من التّمسک بِثقلَيه و الاعتصامِ بِحبلَيه و دخولِ مدينةِ علمه مِن بابِها بابِ حطّة و أمانِ أهل الأرضِ و سفينةِ نجاةِ هذه الامّة. و الحمدُ للّه الّذى هدانا لِهذا و ما کنّا لِنَهتدىَ لولا أن هدانا اللهُ.
وَ أخْرَجَ ابْنُ سَعْدٍ (کما فى صفحة ٩١ من «الصّواعق») عَن عَلىٍّ: أخْبَرَنى رَسولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَءَالِهِ وَ سَلَّمَ أنَّ أوَّلَ مَن يَدخُلُ الجَنَّةَ أنَا وَ فاطِمَةُ وَ الحَسَنُ وَ الحُسَينُ. قُلتُ: يا رَسولَ اللهِ! فَمُحِبّونا؟ قالَ: مِن وَرآئِکمْ.
و أخْرَجَ الدّيْلَمىّ (کما فى «الصّواعق» أيضًا) مرفوعًا: إنَّما سُمِّيَتِ ابْنَتى فاطِمةَ لأنَّ اللهَ فَطَمَها وَ مُحِبّيها عَنِ النّارِ.(1)
و أخْرَجَ ابْنُ حَنبَل و التِّرْمِذىّ (کما فى صفحة ٩١ من «الصّواعق») أنَّهُ صلَّى اللهُ عَلَيهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ أخَذَ بِيَدِ الحَسَنَيْنِ وَ قالَ: مَن أحَبَّنى وَ أحَبَّ هذَيْنِ وَ أباهُما و امَّهُما کانَ مَعى فى دَرَجَتى يَومَ القِيَمَةِ.(2)
«مخفى نماند که شيعيان علىّ و أهل بيت (عليهم السّلام) آنانى هستند که از ايشان در دين خدا تبعيّت کرده و پيروان آنها در بين مسلمين هستند. و ما بحمدالله در فروع دين و عقائد آن و در اصول فقه و قواعد آن و در علوم سنّت و قرآن و فنون أخلاق و رفتار و آداب، به تمام و کمال به آن بزرگواران روى آورده‌ايم؛ چرا که در برابر امامت آنان حقير و مطيع بوده و به ولايتشان مقرّ و معترفيم و حقّاً که دوستدار دوستانشان هستيم و از دشمنانشان کناره مى‌گيريم، زيرا که قواعد محبّت و اصول اخلاقى در مودّت اقتضاء مى‌کند که چنين عمل کنيم. و ما به همين جهت شيعه آنان بوده و آنها براى ما وسيله تقرّب و سبب رسيدن به خدا هستند. حمد و ستايش مختصّ خداوند است که به دين خود هدايت فرمود و به آنچه که پيامبر بدان دعوت نموده است توفيق داد، که همان تمسّک و اعتصام به دو ثقل و حبل إلهى يعنى قرآن و أهل بيت، و نيز ورود در مدينه علم نبوى از باب آن که باب حطّه و امان [ادامه در صفحه بعد]
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] أصولِ الفقه و قواعِدِه و علومِ السّنّةِ و الکتاب و فُنون الأخلاقِ و السّلوک و الأَداب؛ بُخوعًا لإمامتهم و إقرارًا بولايتهم، وقد والَيْنا أوليآءَهم و جانَبْنا أعدآءَهم، عملًا بقواعدِ المحبّة و طبقًا لُاصولِ الأخلاقِ فى المودّة، فکنّا بذلک لهم شيعةً و کانوا لنا وسيلةً و ذريعةً.