کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
76معناى دوّم: دعوت انصار به مودّت با پيامبر و ردّ آن
معناى دوّم آنكه: خطاب حضرت به أنصار مدینه باشد و مراد از قُربى همان معناى اوّل باشد؛ یعنى اى أنصار مدینه كه ایمان آورده‌اید، من در إزاى رسالت مزدى نمى‌خواهم الّا آنكه به جهت قرابت رحمى و نسبتى كه با من دارید با من مودّت بنمائید. چون بنا بر نقل آلوسى در «روح المعانى» از بعضى از تواریخ، مادر حضرت عبدالمطّلب سَلمى بنت زید النّجاریة بوده است و همچنین دائى‌هاى حضرت آمنه مادر آن حضرت، از أنصار مدینه بوده‌اند.1
مدح انصار در قرآن بخاطر محبّت به پيامبر و مهاج
و این معنى نیز صحیح نیست، زیرا اوّلًا: در محبّت و مودّت أنصار مدینه به آن حضرت جاى شكّ و شبهه نیست، و معنى ندارد كه آن حضرت آنان را به مودّت خود دعوت كند؛ أنصار در وهله اوّل با نهایت عشق و صمیمیت حضرت را از مكّه به مدینه دعوت كردند و سپس از آن حضرت پذیرائى كامل نمودند. و همچنین تمام مهاجرین را در خانه‌هاى خود مأوى دادند و از هر گونه إحسان مالى و جانى در حقّ آنها دریغ ننموده بلكه آنها را بر نفس خود مقدّم داشتند بطوریكه خداوند در سوره حشر آنها را مدح مى‌فرماید:
وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ.2
أنصار كسانى هستند كه قبل از آنكه مهاجرین مكّه بسوى آنان
- تفسير «روح المعانى» ج ٢٥، ص ٣٠
- آيه ٩، از سوره ٥٩: الحشر؛ [«و کسانى که پيش از مهاجرين در مدينه مسکن گزيدند و در منزلگاه ايمان مستقر شدند، کسانى را که به سوى ايشان هجرت نمودند دوست دارند، و نسبت به آنچه از غنائم جنگى و اموال به مهاجرين داده شده هيچ چشم داشتى نداشته و براى خود حقّى قائل نمى‌شوند، و مهاجرين را بر خود مقدّم ميدارند، گرچه خود نيز محتاج باشند.»]