کتاب «رساله مودت» تألیف ذی‌قیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ می‌باشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهل‌سنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
78حضرت از خود هیچ اراده‌اى در مقابل اراده خدا نداشته‌اند و هیچ حبّ و بغض شخصى، آن حضرت را بدین دعوت باعث نشده است. حتّى در بسیارى از آیات قرآن دارد كه: فَإِنَّما عَلَيْكَ الْبَلاغُ وَ عَلَيْنَا الْحِسابُ.1 و نیز آیه: طه* ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى إِلَّا تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى.2 و نیز آیه: إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ.3 و نیز آیه: فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ.4
و ثانیاً: دعوت پیغمبر عام بوده است و محبّت پیغمبر به مردم، محبّت إلهى بوده، و قریش و غیر قریش در نزد آن حضرت على السّویه بوده است.
علاوه بر این كه «إلّا» ظهور در استثناء دارد و قطع نمودن آن را از این معنى و حمل نمودن بر معناى «بَل» إضرابیه تحقیقاً خلاف ظاهر است و بدون قرینه قطعیه نمى‌توان «إلّا» را در معناى «بَل» استعمال نمود.
معناى چهارم: مراد از مودّت تودّد به خداى تعالى است
معناى چهارم آنكه: قُربى به معنى قُرب و تقرّب باشد نه بمعنى قربِ رحمیت، و مراد از مودّت تودّد به خداى تعالى باشد. و بنابراین حاصل معنى چنین میشود كه: اى پیغمبر! بگو من از شما مزدى نمى‌خواهم مگر آنكه
- ذيل آيه ٤٠، از سوره ١٣: الرّعد؛ [«پس آنچه بر عهده تو مى‌باشد تنها ابلاغ و رساندن‌است و حساب به عهده ماست.»]
- آيات ١ تا ٣، از سوره ٢٠: طه؛ [«طه، ما قرآن را بر تو نفرستاديم که به زحمت وسختى مبتلى شوى، بلکه قرآن تذکر دهنده است براى هرکس که خاشع گردد.»]
- قسمتى از آيه ٢١ و آيه ٢٢، از سوره ٨٨: الغاشية؛ [«تو تنها يادآورنده و تذکر دهنده‌اى، و بر آنها سيطره ندارى.»]
- آيه ١٢٩، از سوره ٩: التّوبة؛ [«پس اگر از تو رويگردان شدند بگو: خدا مرا کفايت ميکند، هيچ معبودى به جز او نيست، تنها بر او توکل مى‌کنم و او پروردگار عرش بزرگ مرتبه و عظيم است.»]