رساله مودت

است. و لذا در قرآن مجید این معنى به خداى علىّ أعلى نسبت داده شده است، كما اینكه در گفتار خداوند: إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ¹ و همچنین: وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ² آمده است.³ چون صحیح است كه گفته شود: خداوند از حال بندگان خود تفقّد میكند و براى مراعات حال ایشان دائماً سركشى مینماید، ولیكن از ناحیه بنده نسبت به خداوند تبارك و تعالى این معنى صادق نیست؛ نمى‌توان گفت كه: بنده از خدا سركشى و تفقّد مى‌كند و دل او را بدست مى‌آورد. و لذا نباید گفت كه مؤمنین نسبت به خدا مودّت دارند، بلكه باید گفت محبّت دارند.

معناى پنجم: قربى به معناى قرابت مردم با يكديگر؛ و ردّ آن

 معناى پنجم‌ آنكه: قُربى را به همان معنى قرابت نسب و رحِم معنى نمود، ولیكن نه قرابت حضرت رسول أكرم بلكه قرابت خود مردم بعضى با بعض دیگر. و بنابراین معنى چنین میشود كه: اى پیغمبر! بگو من از شما ابداً پاداش و مزدى طلب نمى‌كنم مگر آنكه خود شما مردم با أرحام و أقرباى خود مودّت و محبّت كنید.

 این معنى نیز صحیح نیست؛ زیرا معلوم است كه اسلام أرحام جاهلیت را قطع نموده و از مودّت با قوم و خویشان غیر مسلمان منع كرده است.

 لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ.⁴

 «اى پیغمبر! نخواهى یافت كسانى را كه به خدا و روز قیامت ایمان آورده باشند و معذلك با دشمنان خدا و رسول خدا دوستى كنند، گرچه پدران یا