رساله مودت

فرزندان یا برادران یا قوم و عشیره آنها باشند ...»

محروميّت كفّار از مزاياى اجتماعى اسلام و لو اينكه خويشاوند مسلمانان باشند

 و به ضرورت از دین اسلام معلومست كه فرزند كافر از پدر مسلمان ارث نمى‌برد و بالعكس؛ یعنى هر كافرى در هر طبقه از طبقات ارث، از مسلمان ارث نمى‌برد. و در سائر مزایاى اجتماعى اسلام از نكاح و غیره، كفّار از این مزایا محرومند گرچه روابط خویشاوندى با مسلمانان داشته باشند؛ بنابراین چگونه میتوان گفت كه: مودّت به خویشاوندان بطور إطلاق كما آنكه مفاد جمله مستثنى است، مزد و اجر مقام رسالت است.

 و اگر گفته شود كه: جمله مستثنى، به آیه: لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ‌ تخصیص مى‌خورد یا مقید مى‌گردد؛

 باید گفت كه: أوّلًا سیاق جمله: إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌ آبى از تخصیص است، چون در این جمله مزد رسالت بیان شده است و این معنى بسیار شایان اهمّیت است و اگر در عموم و إطلاق آن تخصیصى بود باید ذكر مى‌شد.

 و ثانیاً سیاق آیه: لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ‌ راجع به تحسین مردم مؤمن است كه با وجود ایمان به خدا و روز بازپسین مودّت دشمنان خدا را در دل نمى‌پرورانند و در دلهاى آنها ایمان نوشته مى‌شود و در بهشتهاى جاودان زیست مى‌كنند؛ و این سیاق و روح خطاب ناظر بر جهت تخصیص در آیه مودّة فى القربى نیست.

محبّت به أرحام بايد در پرتو محبّت به خدا باشد، نه به صورت استقلالى

 بارى، در اسلام با آنكه درباره رحم و قرابت تأكیدات بسیار آمده است، لكن بعنوان صله رحم و رسیدگى مالى به ذوى القربى و نظائر آنست، نه به عنوان محبّت استقلالى؛ بلكه محبّت به آنان در پرتو محبّت به خدا ممدوح است و این فقط در صورتى است كه به خدا ایمان آورده باشند.

معانى ارائه شده توسّط اهل سنّت شاهدى ندارد

 این معانى که براى این آیه ذکر شد بسیارى از علماى اهل تسنّن در كتب خود آورده‌اند. و البتّه غیر از پاسخهائى كه داده شد مى‌توان گفت كه‌