رساله مودت

هیچیك از آن معانى شاهدى ندارد؛ یعنى بنا به فرض كه بتوان آیه را بر معنائى حمل كرد و بر غیر آن نیز حمل نمود نمى‌توان بطور جزم بدون شاهد خارجى آیه را به یك معنى تفسیر كرد، خصوصاً مانند چنین آیه‌اى كه اجر و مزد رسالت است و شاید بدون هیچ مبالغه بتوان گفت كه از لحاظ اهمّیت، از مهمترین آیات قرآن است. زیرا هر كه معنى این آیه را بفهمد و بر طبق آن عمل كند اجر و مزد رسالت را داده است، و كسى كه نفهمد و عمل بر طبق آن نكند اجر و پاداش رسالت را نداده است. بنابراین بسیار جرأت مى‌خواهد كه كسى بدون شاهد چنین آیه‌اى را بر معنائى طبق سلیقه خود تفسیر كند؛ چنین كسى بر خداى خود تجرّى نموده است.

 امّا طبق بسیارى از روایات أهل تسنّن و أخبار مُستفیضه و متكاثره‌اى كه از طریق علماى شیعه در تفسیر آیه وارد شده است و همچنین طبق روایات متواترى كه از شیعه و سنّى بر وجوب موالات اهل بیت و محبّت آنها رسیده است معنى آیه روشن مى‌شود كه: اى پیغمبر! بگو من از شما پاداشى طلب نمى‌كنم مگر موالات اهل بیت من.

طبق روايات متواتره مراد از «مودّة فى القربى» همان موالات أهل بيت عليهم السّلام است

 و سرّ این مطلب بواسطه روایات متواترى كه از طریق شیعه و سنّى درباره ارجاع مردم به اهل‌بیت در فهم قرآن مجید و اصول معارف و فروع دین و بیان حقائق كتاب خدا و درباره لزوم تمسّك آنان در حوادث واقعه به اهل بیت عصمت وارد شده است، ظاهر شده و براى شخص منصف هیچ جاى تردید و شبهه نمى‌گذارد كه: مراد از مودّت فى القربى همان موالات اهل بیت است كه بعنوان پاداش و مزد رسالت، وسیله ارجاع مردم به آن ذوات مقدّسه در كشف حقائق علمیه و رفع مصائب اجتماعى و اتّكاء به آن ذوات مطهّره در جلب منافع و خیرات و رفع مشكلات قرار داده شده است.

حديث سفينه و حديث ثقلين

 كدام شخص منصفى است كه روایات صحیحه‌اى را كه به طریق شیعه و