رساله مودت

مودّت و محبّت اهل بیت است و منحصر در دوستى آنان است، راجع به نفس پیغمبر نبوده، بلكه منافع آن راجع به خود مردم و امّت است.

 و لذا ذكر شد كه چون معنى اجر و مزد كه در حقیقت بازگشت سود و نفعى است بسوى انسان در إزاء عملى كه نموده است در اینجا متحقّق نیست، استثناء منقطع بوده، و آیه مباركه: قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ‌¹ این معنى را روشن میكند كه: بگو آنچه من از شما مزد طلبیدم راجع به خود شماست، و بنابراین مودّت ذوى القربى منفعتى است كه عائد خود شما خواهد شد و اجر و پاداش من فقط بر عهده خداست.

 ثانیاً: مخاطب به این آیه بنا بر این معنى مسلمین هستند و این آیه مدنیه خواهد بود. و براى مسلمین بعد از ایمان به حضرت رسول و تصدیق به عصمت آن حضرت و مشاهده آن همه مراتب عظمت و سعه روح و علوّ مقام، چگونه ممكن است چنین خیالى رخ دهد؟

 و اگر این معنى مخالف شأن نبوّت باشد و به علّت زمینه این اتّهامات نباید چنین حكمى وضع گردد، بنابراین سائر مزایا و اختصاصات حضرت رسول كه آیات قرآن دلالت بر آن دارد، مانند وجوب اطاعت مطلقه و تسلیم محض در برابر اوامر آن حضرت، و مانند اختصاص أنفال و غنائم به آن حضرت، و مانند اختصاص خمس به ذوى القربى، و آنچه در امر زنان نسبت به خصوص آن حضرت إباحه شده است، نیز نباید وضع گردد و این أحكام، خلاف واقع و منافى با شأن آن حضرت خواهد بود؛ و معلوم است كه بدین معنى هیچكس گویا نیست.

 و ثالثاً: فرضاً از معنى آیه صرف نظر گردد و جمله‌: إِلَّا الْمَوَدَّةَ