کتاب «رساله مودت» تألیف ذیقیمت حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی ـ قدّس سرّه ـ میباشد. این کتاب خلاصه مباحثی است که مرحوم علامه در تفسیر آیۀ مودّت: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى) و لزوم محبّت اهلبيت عليهم السّلام، و نقل و بررسى برخى وقايعِ بعد از رحلت حضرت رسول أكرم ـ صلّى الله عليه و آله و سلّم ـ تا شهادت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در سال 1391 ه.ق، در مسجد قائم طهران ايراد فرمودهاند. برخی مطالب مندرج در کتاب: • دين اسلام ميزان صحّت أعمال را بر معيار محبت اندازه گيرى كرده است • محبّت استقلالى به غير خدا، شديداً در قرآن مورد انتقاد قرار گرفته است • اطاعت از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، لازمۀ محبّت به خداست • معانى مختلف از تفاسير اهل تسنن درباره «مودّة فى القربى» و مراد حقیقی آن • شصت و چهار نفر از بزرگان اهلسنّت، آيۀ مزبور را بر وجوب مودّتِ اهلبيت تفسير كردهاند • جعلی بودن روایت «اصحابی کالنجوم» • طبق نظر شافعى، محبّت به اهل بيت از مسلّماتِ دين است • مودّتِ أهلبيت تنها يك مسأله اجتماعى نيست؛ بلكه برقرارى ارتباط با ملكوت است
رساله مودت
89آلوسى میگوید: «ذاذان از حضرت أمیرالمؤمنین علیه أفضل التّحیات و السّلام روایت میكند كه آن حضرت فرمودند: درباره ما خاندان رسالت در سلسله سورههاى حم آیهاى است كه به مدلول آن، محافظت بر مودّت و محبّت ما ندارد مگر مؤمن. سپس آیه: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ را قرائت فرمودند.
و به همین مطلب اشاره مىكند كُمیت شاعر معروف در شعرش كه: اى آل بیت رسالت! ما براى شرف و فضیلت شما در سلسله سورههاى حم آیهاى پیدا كردهایم كه مردمان پرهیزگار و كنجكاو و موشكاف، تفسیر و حقیقت آنرا دریافتهاند.»
روايت «مجمع البيان» در وجوب مودّت اهل بيت عليهم السّلام
در تفسیر «مجمع البیان» با إسناد متّصل خود از سعید بن جبیر از ابن عبّاس روایت میكند كه: قال: لَمَّا نَزَلَتْ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً ـ الْأَیةَ، قَالُوا: یا رَسُولَ اللَهِ! مَنْ هَؤُلَآءِ الَّذِینَ أَمَرَنَا اللَهُ بِمَوَدَّتِهِمْ؟ قَالَ: عَلِىٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ وُلْدُهُمَا.1
«ابن عبّاس میگوید كه: چون آیه مودّت به قربى نازل شد، اصحاب عرض كردند: یا رسول الله! این أفرادى كه خداوند ما را به مودّت آنان امر فرموده است چه كسانند؟ حضرت رسول الله فرمودند: علىّ و فاطمه و اولاد علىّ و فاطمهاند.»
و عین این حدیث را نیز در «ینابیع المودّة» از مسند احمد حنبل به إسناد خود از سعید بن جُبیر از ابن عبّاس نقل میكند.2
- «مجمع البيان» طبع صيدا، ج ٥، ص ٢٨
- «ينابيع المودّة» طبع نجف، ص ١٢٣؛ ولى بجاى لفظ: وُلْدُهما لفظ: الحَسَنُ و الحُسَينُ را آورده است. و سپس مىگويد: اين حديث را طَبَرانى در «معجم کبير» و ابن أبى حاتم در تفسير خود و حاکم در «مناقب» و واحدى در «بسيط» («وسيط»- خ ل) و أبو نعيم حافظ در «حلية الأوليآء» و ثَعلَبى در تفسير خود و حَمَوَينى در «فرآئد السّمطين» نقل مىکنند. و در «الفصول المهمّة» طبع پنجم، مطبعه نعمان- نجف، ص ٢١٩ سيّد شرف الدّين اين حديث را از ابن عبّاس به سلسله اسناد ابن منذر و ابن مردويه و مقريزى و بغوى در تفاسيرشان و سيوطى در «الدّرّ المنثور» و حافظ أبونعيم در «حلية الأوليآء» و حموينى در «فرآئد السّمطين» و غير آنها از محدّثين و مفسّرين نقل ميکند.
و در تفسير «الدّرّ المنثور» بجاى” ابْناهُما” لفظ” وَلَداها” را ذکر کرده است.

