رساله مودت

شیعیان ما برگهاى درختند پس هر كس خود را به شاخه اى از شاخه هاى آن در آویزد نجات مى یابد و هر كس از دستاویزى به آن روى گرداند در ورطه هلاكت سقوط خواهد نمود و اگر بنده‌اى خدا را هزار سال در بین صفا و مروه عبادت كند و سپس هزار سال دیگر و سپس هزار سال دیگر تا آنكه مانند مَشكى كهنه و خراب پاشیده گردد، و با این عبادات نتواند از محبّت ما در دل خود چیزى بپروراند، خداوند او را بر بینى‌اش در میان آتش در خواهد افكند. سپس حضرت آیه مودّت را تلاوت فرمودند كه مودّت اهل بیت اجر و مزد رسالت است.»

استدلال امام سجّاد عليه السّلام به آيه مودّت در شام

 در «تفسیر آلوسى» از ابن جُریر از أبى دَیلَم روایت میكند كه: لَمّا جى‌ءَ بِعَلىِّ بن الحُسین رَضِىَ اللهُ تعالَى عَنهُما أسیرًا فَاقیمَ علَى دَرَجِ دِمَشقَ، قامَ رجلٌ من أهلِ الشّامِ فقالَ: الحَمدُ لِلّه الذّى قَتَلَکم وَ اسْتَأْصَلَکم. فقَالَ لَهُ رَضِىَ اللَهُ تَعَالَى عَنهُ: أَقَرَأْتَ الْقُرْءَانَ!؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ: أَقَرَأْتَ ءَالَ حم؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ: مَا قَرَأْتَ‌ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌؟ قَالَ: فَإنَّکمْ لَأَنْتُمْ هُمْ؟ قَالَ: نَعَمْ.¹

 أبى دیلم میگوید: «چون حضرت سجّاد علیه السّلام را در حال اسارت وارد دمشق نمودند و در مكان مرتفعى بر فراز پلّه‌اى جاى دادند، مردى از شام گفت: حمد سزاوار خدائى است كه شما را كُشت و خاندان شما را از ریشه برانداخت. حضرت فرمودند: آیا قرآن خوانده‌اى!؟ عرض كرد: بلى. حضرت فرمودند: آیا آل حم را خوانده‌اى؟ عرض كرد: بلى. حضرت فرمودند: نخوانده‌اى این آیه را از قرآن كه خداوند به پیمبرش خطاب مى‌كند كه بگو: من از شما هیچ پاداش و مزدى درخواست نمى‌كنم الّا آنكه با أقرباى من مودّت‌